Chrześcijańskie Dziedzictwo Niemiec

Historia Niemiec w Skrócie

Niemcy mają dosyć burzliwą historię. To kraj, na który bardzo duży wpływ miał Bóg, ale również ogromnie użyty przez szatana.

Podczas okresu migracji ludów, który rozpoczął się około 300 n.e., plemiona pochodzenia izraelickiego, takie jak Goci, Scyci, Anglowie i Saksończycy (potomkowie izraelickich plemion Gada, Dana, Judy i Efraima), Frankowie (Ruben), Juci (Juda) i inne dotarły i przeszły przez centralną Europę osiedlając się w miejscu zwanym dzisiaj Niemcami. Od 500 do 900 roku n.e. inne plemiona napłynęły na ten teren ze wschodu, wśród których byli Hunowie, potomkowie Asyryjczyków i Gomeryjczyków. Podczas gdy na południu była (i jest) większość potomków plemion pogańskich, takich jak Hittici i Assur, na północy większość była potomkami Izraelitów.

Przez wieki większość ludzi o starożytnym izraelickim pochodzeniu przeniosła się do Skandynawii, na Wyspy Brytyjskie, później do Ameryki Północnej przez co pozostała tylko  resztka, głównie w północnych i centralnych Niemczech. Ale w historii, zwłaszcza na flagach i herbach niemieckich miast i prowincji nadal można zobaczyć izraelickie dziedzictwo.

Coat of arms of Lower Saxony Coat of arms of Bremen Coat of arms of Thuringia

 Herby niemieckich miast Saksonii, Bremy i Turyngii

Kilka z nich jest przedstawionych tutaj, np. znakiem plemienia Gad był koń, którego można zobaczyć w herbie Dolnej Saksonii. W heraldyce lew reprezentuje plemię Judy, również  często w koronie, co symbolizuje samego Pana (jak widać w herbie brytyjskim). Jedno i drugie możecie zobaczyć w herbach Bremy i Turyngii. Pochodzenie kluczy w herbie Bremy nie jest jasne, ale łączy się to z pismem z OBJAWIENIA 3:7.
 

Inny przykład udowadniający izraelickie dziedzictwo w historii można zobaczyć w bliskich więzach rodzinnych w relacjach europejskich domów królewskich. Osobista unia pomiędzy brytyjskimi i niemieckimi królami od 1714 roku (George I), po rok 1837 (Victoria) i ich linia krwi pochodzenia izraelickiego wywodzi się od Królów Izraela. (Dla dalszych informacji zobacz artykuł The Remnant of Judah Found in Germany).

 

Ponieważ Niemcy nie składały się z jednego homologicznego narodu, nie były również zjednoczone pod polityczną jednostką, aż po późne lata XIX wieku. Niemniej jednak od samych swoich początków Niemcy wywierały ogromny wpływ na zachodnią cywilizację. Generalnie istniały trzy „Cesarstwa Niemieckie”. Najbardziej znane było to, zwane „Trzecia Rzeszą”, kiedy Niemcy pomiędzy 1933 a 1945 rokiem znajdowały się pod mającymi złą sławę rządami nazizmu.  „Święte Rzymskie Cesarstwo”, którego powstanie datuje się na IX wiek n.e. po 1806 rok n.e., było pierwszym niemieckim imperium. Pierwotnie w obszarze terytorium cesarstwa znajdowały się współczesne Niemcy, Austria, Republika Czeska, Szwajcaria, wschodnia Francja, poniższe państwa oraz części północnych i środkowych Włoch.    Od połowy XV wieku znane było, jako „Święte Rzymskie Cesarstwo Narodu Niemieckiego”. Było rządzone przez rzymsko-katolickich papieży Rzymu z niemieckimi cesarzami, jako poplecznikami. Marcin Luter był tym, który złamał absolutną moc Kościoła Katolickiego, zaczynając tłumaczenie Słowa Bożego na niemiecki.

Czas pomiędzy 1871 a 1918 rokiem był znany, jako „Druga Rzesza”. Był to krótki okres, kiedy Niemcy były zjednoczone dzięki chwiejnym czasom uprzemysłowienia, kolonializmu i wielkich problemów ekonomicznych. W tym czasie był ogromny wzrost ludności. W 1914 roku Niemcy włączyły się do wojny i zostały zniszczone. Był to również czas wzrostu i upadku niezależnych grup chrześcijańskich, które opuściły kościoły i stały się częścią przebudzeń na całym świecie.
 

Rzymski Katolicyzm w Niemczech
 

Historia Kościoła Katolickiego w Niemczech zaczyna się w III wieku n.e. założeniem diecezji w Trier, Kolonii i Moguncji. Krótko później w związku z podupadaniem Rzymskiego Imperium, stopniowo rosła władza rzymskich papieży i powstawały nowe diecezje i misje. Do XII wieku Kościół Katolicki rozprzestrzenił się w całych Niemczech i miał absolutną władzę religijną i polityczną. Biblia nie była dostępna w języku zwykłych ludzi i dlatego kościół zdołał wprowadzić Europę w ciemny wiek przesądów i brutalności. Potężnym narzędziem, którego używał kościół, by gnębić masy, nawet po Reformacji, był „święty urząd” czy Inkwizycja. Zaczęło się w XI wieku po pojawieniu się „heretyków”, takich jak Waldensi, Albigensi, Baptyści i inni objawiający kłamstwa religijnego systemu kościoła papieskiego. Inkwizycja wzrosła do takich rozmiarów, jak się szacuje, że spowodowała uśmiercenie około siedemdziesięciu milionów ludzi w Europie. Niemieccy cesarze i królowie okazywali się być wśród najbardziej oddanych naśladowców katolickiego barbarzyństwa, a siła polityczna „Świętego Rzymskiego Cesarstwa Narodu Niemieckiego” zależała od łaski i wspaniałomyślności papieża. Na przykład Henryk IV, został zmuszony iść pieszo z Speyer w Niemczech do Canossa we Włoszech w styczniu 1077 roku, by okazać pokutę i oddanie papieżowi Grzegorzowi VII, po tym, jak odważył się nominować biskupów. Papież ukarał go za tę herezję i część drogi przeszedł boso przez oblodzone Alpy, co wyraźnie ilustruje siłę systemu papieskiego tamtych czasów.

To głównie Marcin Luter swoją odważną nauką złamał setki lat surowej i absolutnej władzy rzymsko-katolickiego systemu.
 

Marcin Luter i Reformacja

Luter (1483-1546 n.e.) jest jednym z najwybitniejszych osobistości w niemieckiej historii. Po dramatycznym nawróceniu się, został augustyńskim mnichem. Od 1514 roku Luter był profesorem teologii na Uniwersytecie w Wittenberdze, jak również księdzem w kościele miejskim. Podczas tego czasu Luter zaobserwował, że wielu ludzi w Wittenberdze  nie przychodziło do niego do spowiedzi, ale udawali się do pobliskich miejscowości, by kupować „odpusty”. Praktyka kupowania odpustów zajęła miejsce spowiedzi i pozwalała ludziom kupować zbawienie, co napawało Lutra wstrętem. W przeciwieństwie do rzymsko-katolickich dogmatów, a zgodnie z RZYMIAN 3:24 Luter wierzył, że człowiek otrzymuje łaskę od Boga bez uczynków.

Martin LutherMartin Luther

 

 

Po 1507 roku n.e. ogromnie wzrósł handel odpustami, ponieważ dwór papieski chciał zbudować nową katedrę w Rzymie zwaną „Dome of St. Peter”. By zebrać wymagane fundusze dominikański zakonnik, Johann Tetzel, sprzedawał odpusty w rejonie Wittenbergii w bardzo śmiały sposób. Ludzie wierzyli nawet, że Tetzel jest w mocy odpuścić grzechy zmarłych. Znane powiedzenie Tetzela brzmiało „Jak tylko złoto brzęknie w szkatułce, uratowana dusza wskakuje do nieba.”

Luter otwarcie głosił przeciwko sprzedawaniu odpustów już przed 31 października 1517 roku. Tego dnia jednak, przybił do drzwi kościoła w Wittenberce dziewięćdziesiąt pięć słynnych tez na temat wyzysku władz kościelnych. Napisał również list, zawierający te same zarzuty jak tezy do swoich przełożonych. Luter nie oczekiwał tak szybkiej reakcji . Pod koniec 1517 roku, kopie jego tez zostały wydrukowane w Lipsku, Norymberdze i w Bazylei. Niektórzy humaniści i książęta z pasją zaakceptowali jego tezy, ale Kościół Rzymsko-Katolicki całkowicie je odrzucił. Najbardziej zagorzałym przeciwnikiem był „Ksiądz Odpustów” Tetzel, który podobno nazwał Lutra naśladowcą heretyka Jana Husa i groził spaleniem go na stosie. Luter nie chciał otwartego rozłamu w kościele i starał sie uspokoić duchowieństwo.

Luter głęboko studiował Słowo i później wyraźnie sądził, że Kościół Rzymsko-Katolicki to nierządnica z Księgi Objawienia, a papież to Antychryst: „Jesteśmy przekonani, że papiestwo jest tronem prawdzwiego i samego Antychrysta... Osobiście, oświadczam, że moje posłuszeństwo co do Papieża jest takie samo jak moje posłuszeństwo co do Antychrysta”. 1 (2 TESALONICZAN 2:4).  Teraz lawina była nie do zatrzymania. Sąd Papieski zareagował drastycznie i oskarżył Lutra o heretyzm, a w 1518 r. w Rzymie rozpoczęła się inkwizycja. Wszystko uspokoiło się trochę w 1519 roku, podczas poszukiwania następcy tronu zmarłego Cesarza Maksymiliana. Kiedy Karol V został wybrany na cesarza, walkę przeciwko Lutrowi i jego zwolennikom kontynuowano. Lutrowi zabroniono wstępu do Kościoła Katolickiego, a w roku 1521 oficjalnie został nazwany bezprawcą i heretykiem. W tym czasie Luter znalazł schronienie u Króla Fryderyka Mądrego na Zamku w Wartburgu. Tam, Luter rozpoczął swe najbardziej wpływowe dzieło: tłumaczenie Biblii na język niemiecki, które to wkrótce zostało szeroko użwane jako podstawa wielu europejskich tłumaczeń Biblii. Nauki Lutra mialy również niesamowity wpływ na reformacyjne ruchy we Francji i Szwajcarii.

Marcin Luter, który był wypełniony Duchem Świętym ze znakiem mówienia językami 2 (DZIEJE APOSTOLSKIE 2:4; MARKA 16:17), miał większy wpływ na reformację Protestancką niż ktokolwiek inny przed nim.  Dzięki drukowi, kolejnemu wynalazkowi w tym czasie, jego traktaty były czytane w całych Niemczech, mając wielki wpływ na Reformatorów Protestanckich i myślicieli. Początkowały ruchy przebudzeniowe w całej Europie i na całym świecie. Poprzez rozpowszechnianie przetłumaczonego na język niemiecki Słowa Bożego, Luter przyczynił się znacznie do rozwoju ojczystego języka. Oprócz tego, Luter napisal wiele znanych hymnów, ktore do dzisiaj są śpiewane w kościołach na całym świecie.

18 lutego 1546 r. Luter zmarł w Eisleben. Zostawił szóstkę dzieci i żonę Katharinę Von Bora.
 

 

Anabaptyści XVI Wieku

 

Wrogowie i przeciwnicy Anabaptystów nazwali ich tak ze względu na to, że określenie to oznacza „re-baptisers”. W przeciwieństwie do protestantów luterańskich lub katolików, nie uznawali oni chrztu niemowląt za biblijny chrzest, lecz chrzcili jedynie osoby, które uczyniły pokutę według DZIEJÓW APOSTOLSKICH 2:38. Ze wględu na to i inne pryncypia biblijne, nawet protestanci nazywali ich heretykami. Sam Luter nazwał ich „Schwärmer” (fanatycy, entuzjaści) i popierał ich prześladowanie.

Prześladowania AnabaptystówPrześladowania Anabaptystów

 

 

Wiele dzisiejszych denominacji wywodzi się od europejskich Anabaptystów włącznie z  Amiszami, Baptystami, Braćmi, Hutterytami, Mennonitami i Wspólnotami Braterstwa. Mennonici, na przykład, są grupą denominacji Anabaptystów Chrześcijańskich opierających się na naukach Menno Simons (1496-1561).  Amisze, zostali nazwani tak po ich założycielu Jakubie Amman (1644-1730) (zobacz raporty na temat Holenderskiej i Szwajcarskiej historii chrześcijańskiej).
 

 

Podczas szesnastego wieku, Mennonici i inni Anabaptyści byli bardzo prześladowani. Wielu zostało zabitych, a ci ktorzy przeżyli często uciekali do obcych krajów, najpierw w Europie, a potem za morze, głownie do Ameryki Północnej.

Dzisiaj, denominacje te nadal mają duże wspólnoty w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, często żyją w ten sam sposób jak ich przodkowie. Najbardziej istotny jednak jest ich udział w tworzeniu narodu, który jest jednym z najbardziej urgruntowanych na Biblii wśród narodów „Nowego Świata”, Zjednoczonych Stanów Ameryki. 
 

Kontreformacja

W 1534 r., Ignacy Loyola założył zakon Jezuitów w Hiszpani. Jako notoryczna służba wywiadowcza Kościoła Rzymskiego, mieli oni duży wpływ na Kontreformację, która rozpoczęła się podczas Soboru Trydenckiego (1545-1563). Ich celem było ustanowienie wyraźnego rozróżnienia pomiędzy dogmatami katolickimi, a naukami protestanckimi opierającymi się na Biblii. Ich największym „sukcesem” był „Pokój Augsburski” („Augsburger Religionsfrieden”) w 1555 r., który dał władcom regionu prawo do narzucenia swoim poddanym własnej wiary i praktyk religijnych (cuius regio, eius religio czyli czyj kraj, tego wyznanie). Niedługo po tym pojawiły się olbrzymie konflikty takie jak w Domu Habsburgów. On brutalnie został nawrócony na katolicyzm pod władzą Rudolfa II, kiedy to dziesiątki tysięcy były zmuszane do nawrócenia się na katolicyzm, bądź wybrać śmierć. Ludzie z rejonów Bohemii zaczęli buntować się przeciwko nawróceniu na sytem Rzymski, co przerodziło się w końcu w 1618 roku w Wojnę Trzydziestoletnią. W Bitwie pod Białą Górą  (1620) konfederacja protestancka pod wodzą Fryderyka V została pokonana przez Ferdynanda II. Został on zmuszony do opuszczenia kraju lub nawrócenia się. Od tego wydarzenia wojna ogarnęła całe Niemcy, a z czasem uwikłała w siebie Danię (1625), Szwecję (1630), Francję (1636), a nawet Anglię.

Po podpisaniu pokoju westfalskiego w 1648 roku, wojna skończyła się,  pozostawiając zniszczoną Europę. Pomiedzy 15-20 procent populacji Niemiec zginęła podczas wojny, zmarła z głodu lub z powodu chorób endemicznych (zaraza, tyfus i inne). Natychmiastowym rezultatem wojny była autonomia Niemiec podzielonych pomiędzy wieloma terytoriami, które miały suwerenność, mimo bycia członkiem Cesarstwa, aż do jego formalnego rozwiązania w 1806 roku.
 

 Chrześcijańtwo w Niemczech podczas XVIII Wieku

 

Bardzo wpływowym liderem w XVIII wieku był urodzony w Dreźnie Hrabia Zinzendorf (1700-1760).  Zinzendorf chciał przebudzić ludzi przez głoszenie Słowa, rozpowszechnianie traktatów i książek oraz przez praktyczną dobroczynność, jako że Kościół Luterański był niemal całkowicie

Zinsendorf

 

sparaliżowany w tym czasie. Wierzyl on, że prawdziwe chreścijaństwo może być praktykowane na wolnych zgromadzeniach chrześcijan, które z czasem przerodziłyby się w kościoły, ale nie pod władzą państwa. Myśli te mogły być wprowadzone w czyn dzięki jego powiązaniom z Braćmi Bohemijskimi i Morawskimi.  Zinzendorf udzielał schronienia emigrantom z Moraw, którzy uciekli przed masowymi prześladownaiami kościoła katolickiego i zbudował dla nich osadę Herrnhut na kawałku swej posiadłości. Bracia, którzy znaleźli schronienie w Herrnhut byli w jedności i wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym i rozpoczęli łańcuszek modlitwy, ktory trwał sto lat!

Pomimo, że polityczna i religijna sytuacja w Saksonii była spokojna i Herrnhut otaczały wspólnoty protestanckie, członkowie tych wspólnot zaczęli uważać hrabię za utrapienie i heretyka, ponieważ burzył spokój w tym rejonie. Został on oskarżony o wiele przestępstw takich jak założenie nowej sekty i posiadanie dziwnych opini przeciwstawiających się nauce Kościoła Luterańskiego. Mimo to, Zinzendorf był w stanie udowodnić, że bracia mieszkający w Herrnhut są tak samo  ortodoksyjni jak Luter. Jego metody były śmiałe i bezpośrednie. Pewnego razu komisja luterańska została wysłana do Herrnhut, aby znaleźć powód do wysiedlenia go. Po powrocie orzekli: „Jego doktryna jest tak czysta jak nasza, lecz my nie posiadamy jego dyscypliny!
 

Missionaries were sent out to the most remote areas in the world, for example, amongst slaves in the Danish-governed West Indies and to the Inuit in Greenland. His contacts with the court of Denmark and King Christian VI facilitated such missionary endeavours. He saw with delight the spread of this Protestant “family order” in Germany, Denmark, Russia and England. He travelled widely in its interests, visiting America in 1741-42 and spending a long time in London in 1750. Missionary colonies had by this time been settled in the West Indies (1732), in Greenland (1733), and amongst the North American Indians (1735). Before Zinzendorf's death the Brethren had been sent from Herrnhut as missionary colonialists to Livonia; to the northern shores of the Baltic; to the slaves of North Carolina; to Suriname; to the Negro slaves in several parts of South America; to Travancore in the East Indies; to the Copts in Egypt; to the Inuit of Labrador and to the west coast of South Africa. John Wesley, founder of the Methodist Church, received great inspiration from Zinzendorf’s mission for his own worldwide missionary work. Zinzendorf also wrote a large number of hymns, including the well known "Jesus, Thy Blood and Righteousness," and "Jesus, Still Lead On".

Pietyzm, Odnowa Charyzmatyczna i Deklaracja Berlińska

Niestety, już w XVII wieku Kościół Luterański stał się teologiczną i sakramentalną instytucją, a niektórzy ortodoksyjni teolodzy rządzili niemal z  papieskim absolutyzmem. W tym czasie narodził sie ruch pietyczny, który rownież zainspirował Zinzendorfa. Nazwa „Pietyzm” (tak jak nazwa „Metodysta” w Anglii) była kpiącą nazwą nadaną zwolennikom tego ruchu przez jego przeciwników.

Jako odrębny ruch w Kościele Niemieckim, pietyzm został zapoczątkowany głównie dzięki pracy Philippa Jakoba Spenera (ur. 1635). W jego domu odbywały się zebrania religijne o charkterze budującym (collegia pietatis), podczas których zapoczątkował nowy rodzaj nabożenśtwa, gdzie zachęcał wszytkich zebranych do udziału w konwersacji. Jego praca miała głęboki wpływ na Niemcy i podczas, gdy wielu pastorów przyjęło taktyki Spenera, duża liczba ortodoksyjnych teologów luterańskich była głęboko obrażona nauką Spenera, choć opierała się ona jedynie na Biblii.       

Niemieckie przebudzenia XX wieku miały miejsce głównie wewnątrz oficjalnych kościołów protestanckich i były rezultatem nauk Spenera i Zinzendorfa, oraz przebudzeń w San Francisco (W. J. Seymour) i w Topece (C. Parham) (zobacz Chrześcijańska Historia Stanów Zjednoczonych). Ruchy te zapoczątkowane były jako „Heiligungsbewegung” (Ruch Świętości) i obok kościołów protestanckich i luterańskich zaczęły powstawać niezależne kościoły. Ruch ten doprowadził do wielkiego napięcia między kościołami niemieckimi, którego punktem kulminacyjnym była „Deklaracja Berlińska” w 1909 roku. W niej to kościół protestancki oskarżył ruch zielonoświątkowy o to, że jest prowadzony przez szatańskie duchy! W rezultacie tego, mówienie jezykami i uzdrawianie poprzez nakładanie rąk było zabronione. Krótko po tym, niespokojna historia Niemiec zawierała: dwie niszczące wojny; szatański reżim Socjalistów Narodowych, którzy otwarcie mogli praktykować swą „nową” złą religię; podział kraju z jedną połową pod komunistycznymi rządami przez czterdzieści lat. I ostatecznie, duchowy upadek,  widoczny i odczuwany dzisiaj jest bezpośrednim wynikiem stłumienia Ducha Świętego i odejściem od Boga.
 

Nadzieja Na Przyszłość Jeśli Nawrócimy Się Do Boga

Obecnie w Niemczech, kościoły opierające naukę na Biblii, Zielonoświątkowe i inne niedominujące kościoły są wyraźnie mniejszością i nadal są traktowane z podejrzliwością i wrogością. Wiele kościołów, których nauka opiera się na Biblii jest nazywanych „sektami” i „kultami”. Kościoły Luterańskie i Protestanckie zapomniały już niemal swą historię i w ramach ruchu ekumenicznego widocznie zwracają się do wiary Kościoła Rzymsko-Katolickiego.

 

Jedynie powrót do Słowa Bożego może na nowo rozpalić ten ogień, który rozprzestrzeniał się w czasach Marcina Lutra, Hrabiego Zinzendorfa i innych. Wielu z nich zostało umęczonych na śmierć  lub było bardzo prześladowanych, po to abyśmy my mogli mieć niemiecką Biblię, a nie żyli w Średniowieczu. Tylko poprzez pamięć o naszej historii, powrót do Słowa Bożego i życie według praw Bożych, my jako Naród możemy być ponownie pobłogosławieni.

OZEASZA 4:6Lud mój ginie, gdyż brak mu poznania; ponieważ ty odrzuciłeś poznanie, i Ja ciebie odrzucę, abyś mi nie był kapłanem, a ponieważ zapomniałeś o zakonie swojego Boga, Ja też zapomnę o twoich dzieciach.”

JOBA 8:8 „Pomódl się i zapytaj, dawniejszych pokoleń i rozważ, czego ich ojcowie doświadczyli...” (KJV)