Zegevierend gebed

 

Zegevierend gebed is dat wat een antwoord verzekerd. Het uitspreken van gebeden is niet het offeren van zegevierend gebed. De invloed van gebed is niet zozeer afhankelijk van kwantiteit maar van kwaliteit. Ik weet niet hoe ik dit onderwerp beter kan benaderen dan over een feit te verhalen uit mijn eigen ervaring voordat ik bekeerd was. Ik vertel dit, omdat ik bang ben dat deze ervaringen maar al te gewoon zijn onder onbekeerde mensen.

Ik kan me niet herinneren ooit een gebedsbijeenkomst te hebben bezocht, voor ik met mijn studie rechten was begonnen. Ik woonde toen voor het eerst een buurt waar er wekelijks een gebedsbijeenkomst werd gehouden. Ik wist maar weinig over het geloof, noch had ik er iets van gehoord of gezien, daarom had ik er ook geen echte mening over. Gedeeltelijk uit nieuwsgierigheid en gedeeltelijk uit een ongerustheid over het onderwerp, dat ik niet kon definiëren, begon ik die gebedsbijeenkomst te bezoeken. In dezelfde tijd kocht ik de eerste Bijbel die ik ooit bezat en begon deze te lezen. Ik luisterde naar de gebeden die werden gegeven in deze gebedsbijeenkomsten met alle aandacht die ik maar kon opbrengen voor deze koude en formele gebeden. In elk gebed baden zij voor de gave en uitstorting van de Heilige Geest. Zowel in hun gebeden als in hun opmerkingen, die bij gelegenheid verspreid werden, erkenden ze dat zij niet zegevierden met God. Dit was heel duidelijk en had me bijna een scepticus gemaakt.

De leider die me herhaaldelijk in hun gebedssamenkomsten zag, vroeg me bij een gelegenheid of ik niet wenste dat ze voor mij zouden bidden. Ik antwoordde: "Nee." Ik zei: "Ik neem aan dat ik het nodig heb, maar jullie gebeden worden niet beantwoord. Jullie geven dat zelf toe." Ik liet toen mijn verbazing merken over dit feit, lettende op wat de Bijbel zegt over de overwinnende invloed van gebed. Inderdaad, een tijd lang was mijn verstand zeer verward en in twijfel over de leer van Christus met het oog op het onderwerp van gebed en de feiten die me van week tot week, in deze bijeenkomsten werden getoond. Was Christus een goddelijke leraar? Leerde Hij werkelijk wat de evangeliën van Hem beweren? Meende Hij wat Hij zei? Had gebed echt nut voor het verkrijgen van zegeningen van God? Zo ja, wat moest ik denken van datgene waar ik week na week, maand na maand getuige van was in die gebedsbijeenkomsten? Waren zij werkelijk christenen? Was dat wat ik hoorde werkelijk een gebed; in de betekenis van de Bijbel? Was het zo een gebed als Christus had beloofd te beantwoorden? Hier vond ik de oplossing.

Ik werd er van overtuigd dat zij misleid werden; dat zij niet zegevierden omdat ze geen recht hadden om te zegevieren. Zij voldeden niet aan de voorwaarden waaronder God belooft gebed te horen. Hun gebeden waren zoals God beloofd had ze niet te antwoorden. Het was duidelijk dat zij het feit over het hoofd zagen dat zij in gevaar waren, zichzelf tot scepticisme biddend, betreffende de waarde van gebed.

Door te lezen in mijn Bijbel merkte ik zulke geopenbaarde voorwaarden op als de volgende:

(a) Geloof in God als beantwoorder van gebed. Dit, het zij duidelijk, betreft het verwachten van wat we vragen.

(b) Een andere geopenbaarde voorwaarde is het vragen volgens de geopenbaarde wil van God. Dit houdt eenvoudigweg in niet alleen te vragen naar die dingen, die God gewillig is te schenken, maar ook om te vragen in een gemoedstoestand die aanvaardbaar is voor God. Ik ben bang dat het alledaags is bij belijdende christenen om hun gemoedstoestand over het hoofd te zien in welke God van hen verlangt te zijn, als een voorwaarde voor het antwoorden op hun gebeden.

Bijvoorbeeld: Bij het bidden van het Onze Vader, "Uw Koninkrijk kome," is het duidelijk dat oprechtheid een voorwaarde voor zegevieren met God is. Maar oprechtheid bij het aanbieden van deze smeekbede omvat je hele harts- en levenstoewijding om dit Koninkrijk op te bouwen. Dit houdt in de eerlijke en grondige toewijding aan dit doel van alles wat we hebben en zijn. Om deze smeekbede in enige andere gemoedstoestand te uiten betekent huichelarij en is een gruwel.

 Dus in de volgende smeekbede: "Uw wil geschiede, gelijk in den hemel alszo ook op de aarde," heeft God niet beloofd deze smeekbede te horen tenzij het oprecht wordt aangeboden. Maar oprechtheid omvat een gemoedstoestand dat de gehele geopenbaarde wil van God aanvaardt, zover wij die kunnen begrijpen, zoals ze die in de hemel aanvaarden. Het omvat een liefhebbende, vertrouwende en universele gehoorzaamheid aan de gehele, ons bekende wil van God; of deze wil nu is geopenbaard in Zijn Woord, door Zijn Geest of in Zijn Zegen. Het omvat dat we ons zelf en alles wat we hebben en zijn, geheel en hartelijk voor God beschikbaar houden zoals ook de bewoners van de hemel doen. Als we hierin tekort schieten en ook maar iets voor God terughouden, dan hebben we "naar ongerechtigheid met onze harten gezien," en zal God ons niet horen (PSALM 66:18).

Oprechtheid in het aanbieden van deze smeekbede houdt een staat van gehele en universele heiliging tot God in. Iets minder dan dit is het terughouden voor God van wat we Hem verschuldigd zijn. Het is: "Ons oor wegdraaien van het luisteren naar de wet." En wat zegt de Schrift? "Die zijn oor afwendt van de wet te horen, diens gebed zelfs zal een gruwel zijn." Begrijpen praktiserende christenen dit?

Wat waar is bij het aanbieden van deze twee smeekbeden is waar bij alle gebeden. Nemen christenen dit ter harte? Overwegen zij dat alle beoefening van gebed een gruwel is, wanneer het niet gebeurt in een staat van totale heiliging van alles dat we hebben en zijn voor God? Als we onszelf niet offeren met en in onze gebeden, met alles wat we hebben; als we niet in een staat van bewustzijn leven die hartelijk aanvaard en, zover we weten, onszelf perfect richten naar de hele wil van God, dan is ons gebed een gruwel. Hoe vreselijk godlasterend is vaak het gebruik van het Onze Vader, zowel in het openbaar als privé. Om mannen en vrouwen te horen kletsen over "Uw Koninkrijk kome; uw wil geschiede, gelijk in den hemel alszo ook op de aarde" (MATTHÉÜS 6:10) terwijl hun levens alles behalve gericht zijn aan de ons bekende wil van God, is schokkend en walgelijk. Om mannen te horen bidden: "Uw Koninkrijk kome," terwijl het duidelijk is dat ze weinig of geen offers of pogingen hebben gedaan om het Koninkrijk te promoten, dwingt dit te veroordelen als onbeschaamde huichelarij. Dit is geen overwinnend gebed.

(c) Onzelfzuchtig zijn is een voorwaarde voor zegevierend gebed. "Gij bidt, en gij ontvangt niet, omdat gij kwalijk bidt, opdat gij het in uw wellusten doorbrengen zoudt." (JAKOBUS 4:3).

(d) Een andere voorwaarde voor zegevierend gebed is een bewustzijn vrij van overtredingen tegenover God en mensen. 1 JOHANNES 3:20-22: "Want indien ons hart ons veroordeelt, God is meerder dan ons hart, en Hij kent alle dingen. Geliefden! Indien ons hart ons niet veroordeelt, zo hebben wij vrijmoedigheid tot God; En zo wat wij bidden, ontvangen wij van Hem, dewijl wij Zijn geboden bewaren, en doen, hetgeen behagelijk is voor Hem." Hier worden twee dingen duidelijk gemaakt: ten eerste, om te zegevieren met God moeten we ons geweten leeg van aanstoot houden; en ten tweede dat we Zijn geboden moeten houden en die dingen doen die welgevallig zijn voor Zijn aangezicht.

(e) Een puur hart is ook een voorwaarde voor een zegevierend gebed PSALM 66:18: "Had ik naar ongerechtigheid met mijn hart gezien, de Heere zou niet gehoord hebben."

(f) Alle verschuldigde bekentenissen en teruggaven aan God en mens is nog een voorwaarde voor zegevierend gebed. SPREUKEN 28:13: "Die zijn overtredingen bedekt, zal niet voorspoedig zijn; maar die ze bekent en laat, zal barmhartigheid verkrijgen."

(g) Reine handen is nog een voorwaarde. PSALM 26:6: "Ik was mijn handen in onschuld, en ik ga rondom uw altaar, o HEERE!" 1 TIMÓTHEÜS 2:8: "Ik wil dan, dat de mannen bidden in alle plaatsen, opheffende heilige handen, zonder toorn en twisting."  

(h) Het bijleggen van twisten en vijandigheid tussen broeders is een voorwaarde. MATTHÉÜS 5:23,24: "Zo gij dan uw gave zult op het altaar offeren, en aldaar gedachtig wordt, dat uw broeder iets tegen u heeft; Laat daar uw gave voor het altaar, en gaat heen, verzoent u eerst met uw broeder, en komt dan en offert uw gave."

(i) Nederigheid is een andere voorwaarde voor zegevierend gebed. JAKOBUS 4:6: "God wederstaat de hovaardigen, maar den nederigen geeft Hij genade."

(j) Het wegnemen van struikelblokken is nog een voorwaarde. EZECHIËL 14:3: "Mensenkind, deze mannen hebben hun drekgoden in hun hart opgezet, en hebben den aanstoot hunner ongerechtigheid recht voor hun aangezichten gesteld; word Ik dan ernstiglijk van hen gevraagd?"

(k) Een vergevende geest is een voorwaarde. MATTHÉÜS 6:12: "En vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onzen schuldenaren," vers 15: "Maar indien gij den mensen hun misdaden niet vergeeft, zo zal ook uw Vader uw misdaden niet vergeven."

(l) Het uitdragen van een eerlijke geest is een voorwaarde. PSALM 51:8: "Zie, Gij hebt lust tot waarheid in het binnenste." Als ons hart niet in een eerlijke staat is, wanneer het niet geheel oprecht en onbaatzuchtig is, wanneer we ongerechtigheid in onze harten toelaten, zal de Heer ons niet verhoren.

(m) Bidden in de naam van Jezus Christus is een voorwaarde voor zegevierend gebed.

(n) De inspiratie van de Heilige Geest is nog een voorwaarde. Elk oprecht zegevierend gebed is geïnspireerd door de Heilige Geest. ROMEINEN 8:26,27: "En desgelijks komt ook de Geest onze zwakheden mede te hulp; want wij weten niet, wat wij bidden zullen, gelijk het behoort, maar de Geest Zelf bidt voor ons met onuitsprekelijke zuchtingen. En Die de harten doorzoekt, weet, welke de mening des Geestes zij, dewijl Hij naar God voor de heiligen bidt." Dit is de ware geest van gebed. Dit wordt geleid door de Geest in gebed. Dit is het enige echte zegevierend gebed. Begrijpen praktiserende christenen dit ook werkelijk? Geloven zij dat tenzij zij leven en wandelen in de Geest of tenzij ze worden geleerd hoe te bidden door de tussenkomst van de Geest in hen, zij niet kunnen zegevieren met God?

(o) Vurigheid is een voorwaarde. Een gebed moet innig zijn om te zegevieren, JAKOBUS 5:16: "Belijdt elkander de misdaden, en bidt voor elkander, opdat gij gezond wordt; een krachtig gebed des rechtvaardigen vermag veel."

(p) Volharding of standvastigheid in gebed is vaak een voorwaarde voor zegevieren. Zie de gevallen van Jacob, van Daniel, van Elia, van de Syrofenicische vrouw, van de onrechtvaardige rechter en de leer van de Bijbel in het algemeen.

(q) Barensnood van de ziel is vaak een voorwaarde van zegevierend gebed. JESAJA 66:8: "...Maar Sion heeft weeën gekregen, en zij heeft haar zonen gebaard." "Mijn kinderkens," zegt Paulus, "die ik wederom arbeide te baren, totdat Christus een gestalte in u krijge." (GALATEN 4:19). Dit houdt in dat hij weeën moest doorstaan m.b.t. hun geestelijke geboorte voordat zij bekeerd werden. Inderdaad, barensnood van de ziel in gebed, is het enige echte opwekkingsgebed. Als iemand niet begrijpt wat dit is, dan begrijpt hij niet wat de geest van gebed is. Hij is niet in een staat van opwekking . Hij begrijpt de al eerder genoemde passage uit ROMEINEN 8:26,27 niet. Totdat hij dit hartverscheurende gebed begrijpt zal hij niet begrijpen wat het geheim van opwekkingskracht is.

(r) Nog een voorwaarde voor zegevierend gebed is het constante gebruik maken van middelen om het doel van gebed te bereiken; indien deze binnen ons bereik liggen en zij bij ons bekend zijn als noodzakelijk om het doel zekerlijk te bereiken. Om voor een opwekking van het geloof te bidden en geen andere middelen te gebruiken, betekend God uit dagen. Dit was, wat ik duidelijk zag, het geval bij diegenen die hun gebeden offerden in de gebedsbijeenkomsten waarover ik heb gesproken. Zij bleven gebeden offeren voor een opwekking van het geloof, maar buiten de bijeenkomst waren zij doodstil over het onderwerp en openden hun monden niet tegenover diegenen om hen heen. Zij volharden in deze tegenstrijdigheid totdat een prominente onboetvaardige man vanuit de omgeving, in mijn aanwezigheid, een verschrikkelijke berisping verkondigde. Hij gaf uitdrukking aan wat ik diep van binnen voelde. Hij stond op en met uiterste ernst en vreze sprak hij:

"Christenen, wat kunnen jullie betekenen? Jullie blijven bidden in deze bijeenkomsten voor een opwekking van het geloof. Jullie vermanen elkaar vaak om wakker te worden en de middelen te gebruiken om een opwekking te promoten. Jullie verzekeren elkaar en verzekeren ons die, onboetvaardig zijn, dat we op de weg naar de hel zijn; en ik geloof dat. Jullie dringen er op aan dat wanneer jullie ontwaken en de benodigde middelen gebruiken, er een opwekking zal plaats vinden en wij bekeerd zouden worden. Jullie vertellen ons over ons grote gevaar en dat onze zielen meer waard zijn dan alle werelden; en toch blijven jullie bij betrekkelijke nietige bezigheden en maken geen gebruik van die middelen. We hebben geen opwekking en onze zielen zijn niet gered." Hier brak hij samen en viel snikkend terug in zijn stoel.

Deze vermaning viel zwaar op de gebedsbijeenkomst, ik zal het altijd blijven herinneren. Het deed hen goed; het duurde niet lang voordat de leden van die gebedsbijeenkomst samenbraken en we een opwekking hadden. Ik was aanwezig in de eerste bijeenkomst waar de opwekkingsgeest zich manifesteerde. Oh! Wat was de toon van hun gebeden, belijdenissen en smekingen verandert. Toen ik naar huis ging, merkte ik tegen een vriend op: "Wat voor een verandering is er over deze christenen gekomen. Dit moet het begin zijn van een opwekking." Ja; een wonderbaarlijke verandering komt over al deze bijeenkomsten wanneer de christenen worden opgewekt. Dan betekenen hun beleidenissen iets. Ze betekenen reformatie en herstel. Ze betekenen werk. Ze betekenen het gebruik van de middelen. Ze betekenen het openen van hun portemonnees, hun harten en handen en de toewijding van al hun krachten om het werk te promoten.

(s) Zegevierend gebed is specifiek. Het wordt gebracht voor een bepaald doel. We kunnen niet zegevieren voor alles tegelijk. In alle gevallen in de Bijbel waar gebed werd beantwoord, is het opmerkelijk dat de verzoeker bad voor een bepaald doel.

(t) Nog een voorwaarde voor zegevierend gebed is dat we menen wat we zeggen in gebed; dat we geen valse schijn ophouden; in het kort, dat we geheel kinderlijk en oprecht zijn, spreken vanuit het hart, niet minder en niets meer dan dat we bedoelen, voelen en geloven.

(u) Een andere voorwaarde voor zegevierend gebed is een gemoedstoestand die het goede geloof in God aanneemt in al zijn beloften.

(v) Nog een voorwaarde is "waken in gebed" zowel als "bidden in de Heilige Geest." Hiermee bedoel ik, waken voor alles in onze harten wat de Geest van God kan uitdoven of bedroeven. Ook het wachten op een antwoord, in een gemoedstoestand die ijverig gebruik maakt van alle benodigde middelen, ten koste van wat dan ook, smeekbede na smeekbede.

Wanneer de braakliggende grond volledig opengebroken is in de harten van christenen, wanneer ze belijden en hun relatie met God hersteld hebben - als het werk volledig en eerlijk is - zullen zij natuurlijk en onvermijdelijk de voorwaarden vervullen en zegevieren in gebed. Maar het kan niet duidelijk genoeg gezegd worden dat niemand anders zal zegevieren. Wat we zo doorgaans horen op gebeds- en conferentiebijeenkomsten is geen zegevierend gebed. Het is vaak verbazingwekkend en jammerlijk om van de misleiding getuige te zijn die zegeviert m.b.t. dit onderwerp. Wie is getuige geweest van echte opwekkingen van het geloof en werd niet gegrepen door de verandering die komt over de hele geest en de manier van bidden van echt opgewekte christenen? Ik denk dat ik nooit zou zijn bekeerd als ik niet het antwoord op de vraag had ontdekt: "Waarom is het dat wat vaak gebed genoemd wordt niet beantwoord wordt?"

door Charles G. Finney
Bron: Revival Movement Association, "Power From on High"