Pasen

 Is Pasen werkelijk christelijk? Je hoort het weten!

De Bijbel gebiedt ons nergens om Pasen te gedenken

Laten we teruggaan naar het jaar 8 v.C. - vier jaar voor de geboorte van Christus. Laten we eens kijken naar wat er plaats vond bij de gehele niet-christelijke bevolking in Europa - de Noordelijke en Midden Europese volkeren.

Het was ieder jaar in de lente gebruikelijk, dat op de eerste zaterdag na de 21ste maart, "Sunnabend" genaamd, de mensen buiten hun dorpen bijeenkwamen en dat iedereen die dat kon, hout verzamelde, het rondom een eikenboom opstapelde en in brand stak. Terwijl de mensen rondom het vuur zaten, knielden zij en smeekten: "Sunna", hun godin van de dageraad, de verwachte lentedagen terug te brengen. Dit was de tijd van de voorjaarszonnewende, wanneer de winter eindigt en de warme lente maanden beginnen. (Interessant is dat, het Duitse woord voor zaterdag - "Sonnabend" - een directe link heeft met de zaterdagavond waarop de godin Sunna werd aanbeden).

Na offers te hebben gebracht aan de godin van de lente op deze zaterdagavond, trokken de mensen zich terug tot de volgende morgen. Dan, enige tijd voor zonsopgang, ontmoetten ze elkaar weer buiten, met hun gezichten naar het oosten gericht, naar de opkomende zon, dank gevende aan hun godin Sunna voor het weer terugbrengen van de lentedagen.

Deze dag, de eerste zondag na de 21ste maart, was een feestdag - een dag van vreugde met veel feesten en spelen. Een van deze spelen was het zoeken naar verborgen, geverfde eieren. Hoewel de eieren van kleur varieerden, waren de hoofdkleuren rood en goud, die de stralen van de zon symboliseerden. Vele eieren werden aan de lentegodin geofferd en andere werden gegeten. Het ei werd beschouwd als het teken van het ontkiemende leven in de lente. Ook werden er hete-kruisbroodjes gebakken en aan de godin geofferd.

Waarom wordt deze periode Pasen genoemd?

Als we vooruit de geschiedenis in gaan, tot enige eeuwen na de geboorte van Christus, vinden we dat de heidense bevolking in Europa nog steeds dit lentefestival voor de godin van de dageraad herdacht. Maar nu bekend onder een andere, meer algemene naam, namelijk 'Eostre', die de meer plaatselijke Germaanse naam 'Sunna' verving.

In de voorgaande eeuwen vestigden veel mensen uit Perzië en Assyrië zich in het Europese vasteland. Ook deze oosterse volken aanbaden een lentegodin met vieringen die plaats vonden in het begin van de lente. Het is opmerkelijk dat ook hier geverfde eieren bij het vieren gebruikelijk waren. De oude Perzen bijvoorbeeld, hielden het festival van het nieuwe zonnejaar in maart en gaven elkaar dan zulke geschenken. De feesten van deze volken waren grotendeels hetzelfde. Één verschil was dat de god van de Perzen en Assyrieërs Ishtar heette, terwijl de Germanen Eostre aanbaden. Duidelijk zichtbaar is echter de samenhang tussen deze beide woorden en het Engelse, Easter.

En zo waren de kolonisten uit het oosten voor de plaatselijke bevolking de aanleiding om de naam van hun godin 'Sunna' in 'Ostern' te veranderen. Maar het bleef nog steeds hetzelfde feest, dezelfde godin, en het feest van haar aanbidding ging verder door de eeuwen heen. Met het komen van de oosterse stammen, werd het zelfs meer gevierd dan tevoren.

Hoe werd het christendom beïnvloed door dit heidense feest?

De ware kerk van de Bijbel werd in 31 n. Chr. gegrondvest. Zij vierde Pasen nooit! De eerste christenen gingen verder met het vieren van de Joodse feestdagen (die, zoals ons in het Oude Testament wordt verteld, God aan Israël gaf), maar dan in een nieuwe geest, ter herinnering aan de gebeurtenissen, die met deze feesten verbonden waren. Nooit werd er door Gods ware kerk een feestdag gehouden die aan de Opstanding zou herinneren, maar alleen een feest (in het Nieuwe Testament het Paschafeest) ter herinnering aan de dood van Jezus Christus.

Aan het begin van de tweede eeuw introduceerde een andere kerk, die claimde de ware kerk van Christus te vertegenwoordigen, een nieuw feest in plaats van het Pascha, namelijk het "Feest van de Opstanding."

Tijdens de eerste en tweede eeuw kwamen slaven uit Syrië, Perzië en Babylon die zich, nadat ze hun vrijheid verworven hadden, in Italië vestigden. Filosofen uit het oosten trokken westwaarts en brachten hun doctrines van de zonaanbidding met zich mee. Deze krachtige doctrines beïnvloedden en veranderden de religie van de Romeinse bevolking. Een van de feestelijkheden die door hen gevierd werd was een opstandingfeest in de lente. De belijdende christenen probeerden in aantal te groeien ten koste van de heidense religies, en zo voerden zij het feest van de opstanding in, op dezelfde dag dat deze oosterse volken de - zondag - aanbaden. niet letterlijk tot de zon, maar waarschijnlijk ter ere van de ware zoon, Christus. Dit festival werd tijdens de tweede eeuw ingevoerd. Het werd door mensen ingesteld - Niet door God! Hiervoor is geen grondslag te vinden in Zijn Woord, de Bijbel!

Het introduceren van dit nieuwe feest op de heidense zondag was succesvol. De heidense bevolking van Rome bemerkte de overeenkomst van dit feest met hun eigen lente vieringen, en velen namen deze schijnbaar christelijke vorm van aanbidding over. De Romeinse kerk groeide snel - maar ze werd 'verheidenst'! Alleen om getalsmatig te groeien, de zogenaamde christelijke kerk stond de vroegere oosterlingen toe, hun heidense gebruiken en geloven te onderhouden, zolang ze het maar deden in een vorm die christelijk leek te zijn. Dit is een compromis en God staat dit niet toe! Toen Constantijn in 325 na Chr. keizer werd, konden de kerkvorsten hem beïnvloeden om een verordening uit te vaardigen, die allen in het Romeinse rijk dwong, dit feest van de opstanding te vieren. En zo verspreidde deze heidenschristelijke aanbidding zich zelfs nog verder.

In die tijd was het een christen ten strengste verboden het Nieuw Testamentische Pascha verder te onderhouden. Het werd als "Joods" bestempeld. Het Romeinse Rijk breidde zich nog verder uit, en daarmee ook haar heidense feesten. Het strekte zich uit over geheel West Europa. Vroegere heidenen werden invloedrijk en veranderden de naam van "opstandingfeest" in "Ostern" (het Nederlandse "Pasen"). Toen verspreidde het heidense gebruik van het eieren zoeken zich overal, ook de paashaas bleef een symbool van vruchtbaarheid.

Hoever is het christendom afgedwaald en gevangen in heidense festivals!

Misschien zeg je tegen jezelf: "Ik geef niet veel om Pasen, maar het is leuk voor de kinderen; het is een onschuldig feest."

We beweren een christelijk volk te zijn, dus zouden we moeten weten dat God in Zijn Woord tot ons spreekt:

"Wanneer de HEERE, uw God, voor uw aangezicht zal hebben uitgeroeid de volken, naar dewelke gij heengaat, om die erfelijk te bezitten; en gij die erfelijk zult bezitten, en in hun land wonen; Wacht u, dat gij niet verstrikt wordt achter hen, nadat zij voor uw aangezicht zullen verdelgd zijn; en dat gij niet vraagt naar hun goden, zeggende: Gelijk als deze volken hun goden gediend hebben also zal ik ook doen. Gij zult alzo niet doen den HEERE, uw God ..." DEUTERONOMIUM 12:29-31.

WELKE WEG KIES JE - WIL JE DE MENSEN GEHOORZAMEN OF GOD?

Bij God is er geen compromis. Zijn Woord zegt boete te doen, je te laten dopen en dan zul je de Heilige Geest ontvangen (met het teken van het spreken in tongen).

DE BIJBEL is bewezen onfeilbaar te zijn, perfect en in zijn geheel geïnspireerd met betrekking tot de volgende onderwerpen: - Wiskunde, Geschiedenis, Archeologie, Geologie, Geografie en meer.

Geen wonder dat God ons waarschuwt dat de mens door elk van Zijn woorden wordt geoordeeld: JOHANNES 12:46-49.

We mogen niet één woord uit de Bijbel veranderen (DEUTERONOMIUM 4:2, JOHANNES 10:35, OPENBARING 22:18-21),

MAAR moeten er naar HANDELEN... dan zullen we gered zijn en wonderbaarlijke tekenen zullen iedere bijbelgelovige christen volgen (HANDELINGEN 2:37-39, JOHANNES 3:1-7, MARKUS 16:15-20).