Πάσχα

Τόσο στον ανατολικό όσο και το δυτικό κόσμο το Πάσχα γιορτάζεται προς τιμήν της ανάστασης του Χριστού. Για ποιο λόγο όμως αυτή η γιορτή δεν αναφέρεται στην Βίβλο; Το παρακάτω άρθρο δίνει τις απαντήσεις.

Είναι το Πάσχα χριστιανικό έθιμο; Πρέπει να το μάθεις!

Η Βίβλος δεν αναφέρει πουθενά ότι θα πρέπει να γιορτάζεται το Πάσχα

Ας ταξιδέψουμε πίσω στο χρόνο, το έτος 8 προ Χριστού – τέσσερα χρόνια πριν τη γέννηση του Ιησού. Ας δούμε τώρα ποια ήταν τα έθιμα του τότε μη χριστιανικού πληθυσμού της Ευρώπης και δη των λαών της βορειοκεντρικής Ευρώπης.

Την άνοιξη κάθε χρόνου, το πρώτο Σάββατο μετά τις 21 Μαρτίου, το λεγόμενο «Sunnabend», οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν εκτός των οικισμών των. Μάζευαν ξύλα, τα τοποθετούσαν γύρω από μια βελανιδιά και τα έβαζαν φωτιά. Γονάτιζαν γύρω από τη φωτιά και προσεύχονταν στον «Sunna» στη θεότητα του λυκόφωτος να φέρει πίσω τις ποθητές ανοιξιάτικες μέρες. Αυτό λάμβανε χώρα την περίοδο της έναρξης της άνοιξης, όταν ο χειμώνας τελείωνε και ξεκινούσαν οι πρώτοι θερμοί μήνες. Είναι ενδιαφέρον να ξέρει κανείς πως η γερμανική λέξη για το Σάββατο «Sonnabend» προέρχεται από τη νύχτα αυτή, στην οποία λατρευόταν η θεότητα «Sunna».  

Αφού αυτή τη νύχτα του Σαββάτου θυσίαζαν στη θεότητα της άνοιξης, επέστρεφαν νωρίς το επόμενο πρωί πίσω στους οικισμούς τους. Κατόπιν, λίγο πριν τη χαραυγή συναντιόνταν πάλι όλοι και έστρεφαν τα πρόσωπά τους στην Ανατολή, με κατεύθυνση στον αναδυόμενο ήλιο, ευχαριστώντας την θεά Sunna που τους έφερε τις εαρινές μέρες.  

Αυτή η μέρα, η πρώτη Κυριακή μετά τις 21 Μαρτίου, γιορταζόταν ως αργία. Μια μέρα χαράς με πολλά γλέντια και παιχνίδια. Ένα απ’ αυτά ήταν να ψάχνουν κρυμμένα, βαμμένα αυγά. Παρόλο το γεγονός πως χρησιμοποιούσαν διάφορα χρώματα, τα κύρια χρώματα ήταν το κόκκινο και το χρυσό, τα οποία αναφέρονταν στις ηλιαχτίδες. Πολλά αυγά μαζί με ψωμάκια τα αφιέρωναν στη θεότητα της άνοιξης και άλλα πάλι τα έτρωγαν οι ίδιοι. Το αυγό συμβόλιζε το βλαστό της ζωής, την άνοιξη. Ακόμα και ψωμάκια με σταφίδες έψηναν και τα αφιέρωναν κι αυτά στη θεότητα. 

Από πού παίρνει το όνομά του το Πάσχα;

Εάν γυρίσουμε πίσω στην ιστορία την εποχή μερικούς αιώνες μετά τη γέννηση του Χριστού, τότε θα ανακαλύψουμε ότι το παγανιστικό αυτό έθιμο της άνοιξης, αφιερωμένο στη θεά του λυκόφωτος, γιορταζόταν ακόμα από τον ειδωλολατρικό πληθυσμό της Ευρώπης. Ήταν απλά ευρύτατα γνωστό με το όνομα «Εόστρε», αντικαθιστώντας το περιορισμένης χρήσης γερμανικό τοπωνύμιο «Sunna».  

Στη διάρκεια των τελευταίων αιώνων πολλοί άνθρωποι μετακινήθηκαν από την Περσία και την Ασσυρία στο κέντρο της Ευρώπης. Κι αυτοί οι ανατολικοί λαοί λάτρευαν την έναρξη της άνοιξης μια αντίστοιχη θεότητα. Πολύ ενδιαφέρον παρουσιάζει βέβαια και το γεγονός ότι και αυτοί χρησιμοποιούσαν με τον ίδιο τρόπο βαμμένα αυγά. Oι αρχαίοι Πέρσες λόγου χάριν έθεταν τη γιορτή του νέου έτους του ήλιου τον Μάρτιο και ακολοθούσαν το έθιμο της ανταλλαγής δώρων. Οι εορτασμοί αυτών των λαών έμοιαζαν πολύ μεταξύ τους. Η μοναδική διαφορά συνίστατο στο ότι οι Πέρσες λάτρευαν τη θεά Ιστάρ, ενώ οι γερμανικές φυλές την ονόμαζαν Εόστρε. Είναι ολοφάνερο ότι στα γερμανικά υπάρχει σαφής σχέση αυτών των δύο λέξεων με τη γερμανική λέξη για το Πάσχα «Όστερν».  

Καθ’ αυτό τον τρόπο οι ανατολικοί λαοί έμαθαν στους ντόπιους πληθυσμούς να χρησιμοποιούν το όνομα της θεάς τους «Sunna», αντί του «Όστερν». Πάντα όμως επρόκειτο για το ίδιο έθιμο, την ίδια θεά, και ο εορτασμός της λατρείας της συνεχίστηκε για αιώνες. Με την άφιξη των ανατολικών λαών ο εορτασμός αυτός θα γιορτάζεται πλέον σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα απ’ ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή.  

Mε ποιον τρόπο διείσδυσε αυτό το ειδωλολατρικό έθιμο στον χριστιανισμό; 

Η αληθινή εκκλησία της Αγίας Γραφής, η οποία ιδρύθηκε το έτος 31 μ.Χ. – δεν γιόρταζε το Πάσχα! Οι πρώτοι χριστιανοί έκαναν παρόμοιες γιορτές, όμως με άλλο σκοπό. Οι ιουδαϊκοί εορτασμοί (που δώρισε ο Θεός στο Ισραήλ, όπως αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη) είχαν τον σκοπό της συμβολικής ανάμνησης σε γεγονότα του παρελθόντος. Ουδέποτε υπήρξε στην αληθινή εκκλησία του Θεού εορτασμός σχετικός με την Ανάσταση, παρά μόνο μια γιορτή (το Passa, όπως αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη) προς τιμήν του θανάτου τoυ Ιησού.  

Τις αρχές του δεύτερου αιώνα, μια νέα εκκλησία που αυτοανακηρύχθηκε ως η αληθινή εκκλησία του Χριστού, εισήγαγε ένα νέο έθιμο στη θέση της γιορτής Passa, που το ονόμασε «εορτασμό της Ανάστασης».

Στη διάρκεια των δύο πρώτων αιώνων μ.Χ. πλήθος Σύριων, Περσών και Βαβυλώνιων μεταφέρθηκαν αρχικά ως σκλάβοι στην Ιταλία. Αργότερα, ανάκτησαν την ελευθερία τους και εγκαταστάθηκαν εκεί. Διάφοροι φιλόσοφοι της Ανατολής δίδαξαν σε λαούς της Δύσης τη λατρεία του ήλιου. Αυτές οι διδασκαλίες επηρέασαν καθοριστικά και άλλαξαν τη θρησκεία του λαού της Ρώμης. Ένας τέτοιος εορτασμός ήταν και αυτός της Ανάστασης την άνοιξη. Οι λεγόμενοι αυτοί χριστιανοί έκαναν την προσπάθεια να εντάξουν αυτή τη λατρεία σε βάρος των ειδωλολατρικών θρησκειών στις δικές τους γιορτές. Έτσι, γιόρταζαν την Ανάσταση τις ίδιες μέρες που το γιόρταζαν και οι λαοί της Ανατολής, δηλαδή την Κυριακή, όμως όχι με αφορμή τη δοξασία στον θεό του ήλιου, αλλά στον αληθινό Υιό του Θεού, τον Ιησού. Αυτός ο εορτασμός εδραιώθηκε τον δεύτερο αιώνα. Εδραιώθηκε από ανθρώπους – όχι από τον Θεό! Δεν υπάρχει καμία τέτοια ένδειξη στο λόγο Του, την Βίβλο

Η προσπάθεια αυτή να ενταχθεί ο εορτασμός στην ειδωλολατρική Κυριακή στέφθηκε με επιτυχία. Πολλοί από τους ειδωλολάτρες της Ρώμης, βλέποντας τις ομοιότητες του εορτασμού αυτού με τον δικό τους, ασπάστηκαν τη χριστιανική λατρεία. H εκκλησία της Ρώμης όλο και μεγάλωνε και αναμείχθηκε με την ειδωλολατρεία. Με σκοπό να αυξήσει τον αριθμό της επιρροής της επέτρεπε στους ειδωλολάτρες να συνεχίζουν τις πρακτικές τους, με τέτοιο τρόπο όμως που να φαίνονται χριστιανικές. Αυτό αποτέλεσε έναν συμβιβασμό, τον οποίο ο Θεός ουδέποτε ευλόγησε. Ο εορτασμός τελικά εδραιώθηκε με τον Κωνσταντίνο, το έτος 325 μ.Χ., την εποχή που έγινε καίσαρας. Αυτός καθιέρωσε –με την επιρροή εκπροσώπων της εκκλησίας- να γιορτάζεται η Ανάσταση στα όρια της αυτοκρατορίας της Ρώμης και έτσι να διαδοθεί αυτή η ειδωλολατρική λατρεία σε όλη την επικράτειά της.  

Την ίδια εποχή απαγορεύτηκε ρητά ο εορτασμός του Passa της Καινής Διαθήκης. Θεωρούταν «ιουδαϊκό» έθιμο. Όσο επεκτεινόταν η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, τόσο ευρύτερα εξαπλωνόταν οι ειδωλολατρικές της λατρείες. Έφτασε να διαδοθεί στα μεγαλύτερα τμήματα της Δυτικής Ευρώπης. Οι πρώιμοι ειδωλολάτρες ανέπτυξαν τη ζώνη επιρροής τους και καθιέρωσαν το «Όστερν», δηλαδή το Πάσχα, στη θέση της παλιάς εαρινής γιορτής. Κατόπιν, εξαπλώθηκε και η ειδωλολατρική παράδοση των αυγών, καθώς και ο λαγός του Πάσχα που αποτελεί ένα σύμβολο της γονιμότητας.   

Σε ποιο βαθμό έχει διαβρωθεί ο χριστιανισμός, εμπλέκοντας ειδωλολατρικές λατρείες! 

"Ίσως να είσαι της γνώμης: «δε θεωρώ το Πάσχα κάτι ιδιαίτερο, αλλά είναι καλό για τα παιδιά και αποτελεί μία αθώα γιορτή»

Εάν θέλουμε να αποκαλούμαστε χριστιανικά έθνη, θα πρέπει να γνωρίζουμε, τι ακριβώς κρύβεται πίσω από το λόγο του Θεού:

«Όταν Κύριος ο Θεός σου εξολοθρεύση τα έθνη απ' έμπροσθέν σου, όπου υπάγεις διά να κληρονομήσης αυτά, και κληρονομήσης αυτά και κατοικήσης εν τη γη αυτών,πρόσεχε εις σεαυτόν, μήποτε παγιδευθής και ακολουθήσης αυτούς...και μήποτε εξετάσης περί των θεών αυτών, λέγων, Πως ελάτρευον τα έθνη ταύτα τους θεούς αυτών; ούτω θέλω κάμει και εγώ.Δεν θέλεις κάμει ούτως εις Κύριον τον Θεόν σου·...»  (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 12:29-31)

Ποιον δρόμο θα διαλέξεις; Θα υπακούσεις στα λόγια ανθρώπων ή στον Θεό; 

Ο Θεός δεν κάνει συμβιβασμούς. Ο λόγος Του σε επιτάσσει να μετανοήσεις, να βαπτιστείς και να λάβεις το Άγιο Πνεύμα (με την μορφή της γλωσσολαλίας σε νέες γλώσσες). 

Η ΒΙΒΛΟΣ αποδείχθηκε θεϊκή έμπνευση στην ολότητά της, αλλά και αλάθητη στους παρακάτω τομείς: Μαθηματικά, Ιστορία, Αρχαιολογία, Γεωλογία, Γεωγραφία και άλλους.

Καθόλου παράξενο, που ο Θεός μας προειδοποιεί ότι οι άνθρωποι θα κριθούν με βάση κάθε λέξη της Γραφής: ΙΩΑΝΝΗΣ 12:46-49

Δεν πρέπει να αλλάξουμε καμία λέξη της Βίβλου: (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 4:2ΙΩΑΝΝΗΣ 10:35ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ 22:18-21)

Αντίθετα πρέπει να εφαρμόσουμε κάθε λέξη της πιστά, γιατί μόνο τότε μπορούμε να είμαστε σωστοί χριστιανοί, να σωθούμε και να δεχθούμε τα θαυμάσια έργα του Θεού.(ΠΡΑΞΕΙΣ 2:37-39, ΙΩΑΝΝΗΣ 3:1-7, ΜΑΡΚΟΣ 16:15-20)