Wedergeboren!

John, BIT - Valencia, Spanje


Photo of John

 

Vanaf ongeveer mijn twaalfde dacht ik altijd al dat de Bijbel de juiste weg was. Ik geloofde altijd wel in God, maar ik deed er nooit echt iets aan. Toen ik in 2000 op de universiteit zat, realiseerde ik me dat als de Bijbel echt het Woord van God is, ik wat te doen had. Ik sprak vaak met enkele 'christenen' die ik kende, stelde vragen over de Bijbel zoals waarom dit de waarheid is, wat is de zin van dit alles, enz. maar ze konden niet al mijn vragen beantwoorden. Uiteindelijk keek ik zelf in de Bijbel en door te lezen over Jezus, kwam ik er achter dat Hij niet alleen maar een mens was, maar bovenal de Zoon van God.

Zo “gaf ik mijn hart aan Jezus” zoals de christenen mij vertelden te doen. Ik wist dat ik dit serieus moest nemen en ik begon mijn leven een beetje te veranderen. Ik probeerde ook de Bijbel te lezen en soms te bidden. Maar van binnen klopte het eigenlijk niet. Te denken dat ik een christen was maar te bang om dit aan mijn vrienden te vertellen. Ik gaf gewoon te weinig om God.

In december 2000 (ongeveer vier maanden na dat ik besloten had een christen te worden) ontmoette ik een andere christen van een niet-confessionele kerk maar gewoon op de Bijbel gebaseerd en ik ging mee naar een bijeenkomst. Deze was anders dan enige kerkdienst waar ik ooit geweest was. Ze zongen enz. maar gaven ook getuigenissen van wonderen, verbazingwekkende genezingen zoals stoppen met roken en “cold turkey” zonder problemen. Ik had nooit van zulke wonderen gehoord. Na de bijeenkomst sprak ik met sommigen van hen en zij lieten mij zien waar het allemaal in de Bijbel staat. Ik stelde veel vragen en zij konden ze allemaal aan de hand van de Bijbel beantwoorden. Ik was verbaasd want ik kon zien dat zij geloofden dat elk woord van de Bijbel het geïnspireerde Woord van God is en zij wisten er veel van af. Een ding waar ik altijd over struikelde bij zogenaamde christenen was dat ze beweerden te geloven dat de Bijbel het Woord van God is, maar ze leken er niet volledig naar te leven. Hoewel ik zag dat deze mensen wel leefden als christenen volgens de Bijbel.

Ze vertelden mij dat als ik echt een christen wilde zijn, ik me moest bekeren, gedoopt worden en de Heilige Geest ontvangen met als bewijs het spreken in tongen. Zij lieten mij dit zien in de Bijbel, wat zeer helder was en ik kon niet begrijpen dat ik dat niet eerder had gezien. Ik was bereid alles te doen om in de hemel te komen. Als dit de waarheid was, wilde ik het doen. Ik was echt overtuigd door deze mensen en ik kon zien dat ze niet logen over de wonderen en ik kon zien dat wat zij mij vertelden, in de Bijbel stond. Hoewel ik ook bezorgd was want ik had ze net ontmoet: wie waren zij? Waren zij een sekte? Hoe kon het zijn dat ik niet eerder over deze dingen had gehoord? Welnu, dacht ik: “Ik vraag het God.”

Ik verliet hen laat die nacht om terug naar huis te rijden. Terwijl ik over een grote straat reed, wilde ik het aan God vragen en ik dacht in mijn hoofd: “Oké God…” Ik ging zoiets zeggen als: “Oké God, als wat deze mannen mij vertellen de waarheid is, dan…” Maar ik kwam niet verder dan “Oké God…” want mijn hoofd werd naar achter getrokken (zo dat mijn neus in de lucht wees). Door naar beneden te kijken kon ik de weg nog steeds zien. Een paar seconden later werd mijn hoofd weer naar voren geduwd. Ik wist niet precies wat er gebeurde; ik wilde geen ongeluk hebben, dus stuurde ik de weg af een zijstraat in. Terwijl ik de zijstraat in reed ging er een heel goed gevoel door mijn lichaam. Het is moeilijk uit te leggen maar het voelde alsof het door mijn hele lichaam ging, tot in mijn handen en voeten. Ik stopte de auto. Mijn keel en tong waren erg gespannen. Ik maakte een geluid met mijn keel alsof ik stikte. Ik was hoe dan ook niet kort van adem en het gevoel was ook absoluut niet vervelend. Ik vroeg me af of ik nu “in tongen sprak” zoals die mensen mij hadden verteld. Dus probeerde ik wat te zeggen maar het klonk nogal vreemd dus stopte ik na een korte tijd. Even later realiseerde ik me dat ik was begonnen in tongen te spreken. Ik zette mijn rugleuning naar achteren zodat ik plat op mijn rug lag. Maar mijn buikspieren spanden zich en ik zat voor een paar seconden weer rechtop. Toen viel ik weer, met een plof, naar achteren. Dit gebeurde een paar keer en ook op andere plaatsen in mijn lijf kwamen deze ‘spasmen’ voor. Het duurde ongeveer twee minuten. Toen het over was, kon ik gewoon verder naar huis rijden.

Dit bevestigde dat wat ik gehoord had waar is. Er zijn Mensen geweest die mijn zoiets vroegen als: “Ben je zeker dat ze geen drugs in je drinken hebben gedaan?” of “Wist je dat er vaker mensen zijn die opeens ‘spastische aanvallen’ krijgen zonder dit ooit eerder te hebben gehad?” Maar ik ontmoette drie goede vrienden op weg naar huis (ongeveer dertig minuten na dit voorval) en die zagen duidelijk dat ik niet onder de invloed van drugs was. Er is ook geen verklaring voor het feit dat het precies gebeurde toen ik God vroeg of deze groep mij de waarheid vertelde.

De volgende dag ging ik er weer naartoe en werd gedoopt. Sindsdien ben ik 100% serieus over God en ik verander elke dag en leef volgens de Bijbel wat in niets lijkt op die halfslachtige christen die ik daarvoor was. Ik geloof dat de reden waarom God mij krachtig bekeerd heeft deze is: ik ben bereid Zijn wil te doen. Dus Prijs de Heer, nu ben ik gered in Christus.

Post new comment