Verlost van rockmuziek

Martijn - Den Haag, Nederland


Photo of Martijn

 

Bands zoals ‘Sick Of It All’, ‘Suicidal Tendencies’, ‘Pro-Pain’, ‘Slayer’, ‘Metallica’, ‘Congress’, ‘Slipknot’ – dat waren mijn helden. Op 14-jarige leeftijd wilde ik naar een Metallica-concert maar ik mocht niet van mijn ouders. Hiervoor haatte ik ze en heb een heel jaar op school verpest. Ik was al eerder opstandig, maar nu werd het alleen maar erger. Ik haatte alles en iedereen; het lag altijd aan de ander, nooit aan mij.

Rond mijn 17de - 18de werd ik wat rustiger want ik realiseerde me dat mijn gedrag me niet veel verder bracht. Ik kreeg een baantje in een kroeg, leerde steeds meer mensen kennen en dacht dat ik goed bezig was. Steeds als ik me rot voelde of als er iets mis ging, zette ik mijn muziek op en ging even helemaal uit mijn dak. Daarna voelde ik me weer beter. Ik zag het leventje van seks, drugs en Rock ‘n’ Roll helemaal zitten en bezocht zoveel mogelijk hardrockconcerten en festivals. Vooral bands als ‘S.O.I.A.’, ‘Pro-pain’ en ‘Congress,’ bijvoorbeeld, trokken mijn aandacht met hun socio-politieken teksten; met deze muziek zouden we de wereld verbeteren. Ik was overtuigd: ik was goed bezig.

In januari 2000 ging ik naar Londen voor een stage en met Pasen ging ik een paar dagen naar huis. Op het busstation Victoria vroeg ik een jongen om hulp. Hij bleek op dezelfde bus te wachten! We raakten aan de praat over van alles en nog wat: de economie, school, Nederland, Groot Brittannië, maar vooral oorlog. Hij wist veel van dit onderwerp, vooral over de politiek erachter. In ‘mijn’ muziek zingen ze ook veel over oorlog: de oorlog in je hoofd, of over de ‘verplichte zelfmoord.’ De bron voor deze teksten is meestal frustratie, fascinatie of afkeer.

In Nederland wisselden we onze E-mail adressen uit, ook al wist ik toen al lang dat deze ‘gekke’ Schot een christen is. Thuis, vroeg ik mijn moeder om haar Bijbel (ze zal wel gedacht hebben dat ik haar voor de gek hield) en ik zocht enkele dingen op die ik van die Schot gehoord had. Weer terug in Londen, realiseerde ik me dat ik langzaam aan minder luisterde naar Ozzy of AC/DC. Ik ontmoette deze christen nog een paar keer, want ik had nog wel wat vragen voor hem. Het viel me op dat hij eigenlijk heel normaal was; ik had een ander beeld van christenen.

We konden goed met elkaar opschieten en hij nodigde mij uit om met hem naar Schotland te gaan. Ondanks dat ik nog behoorlijk sceptisch was over zijn christelijk leven, maakte ik misbruik van de situatie om zo iets van Schotland te zien.

Hij nam me mee naar Edinburgh Castle en wist me veel te vertellen over de geschiedenis en hoe Schotland eens een christelijke natie was. Dit kon ik zien in het kasteel en vooral in de War Memorial Chapel. Toen we deze kapel binnengingen dacht ik: “mooi, maar niets bijzonders.” Echter, even later liepen we een nis in waar een replica staat van de Ark des Verbonds met de aartsengel Michaël erboven. Hier voelde ik als of er een enorm gewicht op mijn schouders lag, als of ik iemand droeg. Ik voelde me vuil en zondig. Dit gevoel moest verdwijnen!

Later besloot ik om mee te gaan naar een bijeenkomst. Ondanks mijn verwachtingen waren de mensen daar buitengewoon normaal. We waren niet in een kerk maar in een mooi huis en ik werd helemaal nergens toe gedwongen (anders was ik waarschijnlijk hard weggerend).

De bijeenkomst was heel anders dan dat ik me kon herinneren van mijn katholieke jeugd. Hier was het levendig! Spoedig begon de pastor te vertellen over een boek waarin uitgelegd wordt dat satan een sluw schepsel is die in je gedachte werkt, zoals bijvoorbeeld met Eva en de verboden vrucht. Het leek wel echt voor mij. Ik dacht dat hij het tegen mij persoonlijk had. Het werd me duidelijk: al die jaren had ik satan in mijn hoofd toegelaten, mede door de muziek en het occulte, maar ook door gewoon een opstandig en egoïstisch leven te leiden.

Later zongen ze een lied: “The gates of hell shall not prevail against the army of the Lord” (De poorten van de hel zullen niet winnen tegen het leger van de Heer); dit raakte me diep! Op eens realiseerde ik me dat alles over God en satan waar is en dat ik aan de verkeerde kant stond. Ik moest bijna huilen, iets wat ik al jaren niet meer gedaan had. Die dag, 28 mei 2000, deed ik boete en besloot mijn leven aan Jezus te geven, net als in HANDELINGEN 2:38.

“Doch wij hebben niet ontvangen den geest der wereld, maar den Geest, Die uit God is …” (1 KORINTHE 2:12-14). Ik weet nu dat de geest van deze wereld (die van satan is) achter deze muziek zit. Rock- en popmuziek zijn zo gevaarlijk omdat het in je onderbewuste doorwerkt en je kunt niet zomaar geestelijk onderscheiden wat er gaande is of hoe het je beïnvloedt. Maar Gods genade is groot en Hij verloste me!

Post new comment