Van Communisme tot Christen

Nadia - St. Petersburg, Rusland

Photo of Nadia

Hallo aan iedereen vanuit St. Petersburg,

Ik ben geboren en getogen in communistisch Rusland. Mijn vader geloofde oprecht in het communisme, en hij vertelde me dat het belangrijkste  in mijn leven was een “goed mens” te worden. Ik kwam er nooit achter wat hij daarmee precies bedoelde, want hij stierf toen ik 11 was... Hij vertelde mij veel dingen die me deden nadenken over God en toen ik hem botweg vroeg of God bestond zei hij oprecht dat hij het niet wist. Vanaf dat moment had ik geen rust meer in mijn hart over de ziel van mijn vader. Hij was een “goed mens” “, maar ik dacht, “Als er een God  is,– is hij dan bij Hem?”

Later werd ik een “gelovige” en ging naar de Orthodoxe Kerk, alhoewel die alleen door heel oude mensen werd bezocht die niets te verliezen hadden met betrekking tot vervolging door de autoriteiten. Ik bezocht veel verschillende kerken, ontmoette veel mensen en zat op een gegeven moment zelfs in het klooster, maar niets werd me duidelijk – alles was een mysterie, wierook, “Koningin der Hemelen,” “leer van de vaders,” etc. Maar God beantwoordde altijd mijn gebeden.

God beantwoordde altijd mijn gebeden!

Toen realiseerde ik me dat ik een erg egoïstische instelling had ten opzichte van God. Ik vroeg naar wat ik nodig had en kreeg het, maar ik dacht niet na over Zijn wil. Er moest iets zijn wat Hij van mij wilde. Ik herinner me dat ik in een Orthodoxe kerk stond, te midden van al het goud en kandelaars, en ik vroeg God me te laten zien wat Hij wilde dat ik zou doen. Er kwamen veel twijfels in me op: wie was ik om zelfs maar te twijfelen aan de autoriteit en eeuwen van gevestigde tradities, of de leer van de kerkvaders, enzovoort? Ik vroeg God me naar een “gemeente” te brengen (en vroeg me af waarom ik dit woord gebruikte want ik kende het eigenlijk niet). Ik werd in verlegenheid gebracht toen ik me realiseerde hoe hypocriet mijn leven was. Aan de ene kant verborg ik niet dat ik een “gelovige’ was, (wat sommige mensen absoluut schokte) en toch was mijn leven niet beter dan dat van iemand anders. Ik begreep dat het naar de kerk gaan mij niet tot een christen maakte en zag meer en meer de hypocrisie in de kerk, vooral toen ik begon de Bijbel te bestuderen.

In het begin had ik helemaal geen Bijbel. En toen ik besloot het “illegale boek” te kopen voor een kwart van mijn maandsalaris ontmoette ik “toevallig” een paar Amerikanen, die mij een gloednieuwe Bijbel cadeau gaven. Op geen enkele manier kon ik dit toeval noemen! De Amerikanen vertelden me ook over het hebben van een “persoonlijke relatie met God“ en deze uitdrukking had een groot effect op me. Ik kon het niet uit mijn hoofd krijgen… geen iconen, geen “heiligen” en zelfs niet de kerk – maar alleen Jezus Christus als bemiddelaar tussen de mens en God. Ik voelde me  merkbaar opgelucht, alsof ik bevrijd was van een of andere zware last. Ik begon mijn Nieuwe Testament te verslinden en had veel vragen. Mijn nieuwe vrienden gaven me over het algemeen antwoorden en verklaringen door de Bijbel te openen en de schriften te laten zien.

Ik had nog steeds het gevoel dat er iets ontbrak...

Alles scheen goed te zijn; ik werd gezegend met een baan waar ik nooit van had kunnen dromen - ik reisde veel en hield van wat ik deed – maar er was nog steeds het gevoel dat er iets ontbrak. Ik kreeg het te druk om mijn Bijbel te lezen en realiseerde me dat er iets moest veranderen.

Toen werd ik in het Kremlin door een Deense man benaderd. Hij vertelde me dat ik uit het leven van tour gids was gegroeid en dat het tijd was voor mij om mijn leven te veranderen. Hij was erg volhardend en regelde de volgende dag een uitnodiging voor mij om naar zijn land te gaan! Na vele aanhoudende telefoongesprekken slaagde hij er in mij te overreden vakantie te nemen en Denemarken te bezoeken..

Toen ik mijn baas vroeg om mijn verdiende vakantie (een maand) weigerde ze dat, want het werk was maanden vooruit gepland, en er was niemand anders die voor mij kon waarnemen. Dus nam ik ontslag (zelfs al was dit ondenkbaar, want ik hield echt veel van mijn werk). Om een lang verhaal kort te maken, in november 1990  was ik onderweg naar Kopenhagen. Ik bad en bracht de hele reis in de handen van de Heer.

Kopenhagen was “leuk”, maar ik “klikte” er niet mee. Weldra overwoog ik naar Duitsland te gaan om daar een paar vrienden te bezoeken, of nadat ik een paar Russen had leren kennen naar hun woning te verhuizen (allen waren politieke vluchtelingen en waren ervan overtuigd dat ik in Denemarken moest blijven). Toen ik door de papieren in mijn notitieboek keek, zag ik een schrift die daarin geschreven was: “En wij weten dat dengenen, die God liefhebben, alle dingen medewerken ten goede,…” (ROMEINEN 8:28). Deze schrift sprong naar voren. Ik wist dat God op dat moment direct tot mij sprak en hield op me zorgen te maken.

Op een zaterdagavond, de dag voordat het de bedoeling was dat ik naar mijn nieuwe vrienden zou verhuizen, wandelde ik langs een hoofdstraat toen een jonge vrouw mij een traktaat gaf en zei dat het over de Bijbel ging. Ik bedankte haar en gaf het terug omdat ik geen Deens begreep en ik eigenlijk al een “christen” was. Een man die bij haar was vroeg me vrij direct,, “Als je zegt dat je een christen bent, heb je dus ook de Heilige Geest, of niet?” Niemand had me ooit een meer verwarrende vraag gesteld… Hoe kon ik weten of ik de Heilige Geest had of niet?

Als je zegt dat je een christen bent, dan heb je dus ook de Heilige Geest, of niet?

Alles wat ik wist van de Kerk en van de  Bijbel was dat er een Drie-eenheid was - God de Vader, God de Zoon en God de Heilige Geest. Echter, ik had nooit overwogen een of andere persoonlijke relatie te hebben met de Heilige Geest. Toen vertelde Stefan (de man die me de vraag stelde) over de Dag van Pinksteren en hoe de eerste discipelen de  Heilige Geest ontvingen en dat er niets veranderd is; mensen ontvangen de  Heilige Geest vandaag de dag nog op dezelfde manier! Hij nodigde me uit voor een christelijke bijeenkomst op de volgende dag en tekende een kaartje voor mij. Ik vertelde hem dat ik echt niet kon komen want ik zou  de volgende dag verhuizen.

Op zondag kwam ik stipt op tijd aan op de afgesproken plaats om een van mijn Russische vrienden te ontmoeten om samen met hem naar mijn nieuwe woning te reizen. Hij kwam een uur te laat (zijn fiets was gestolen) en hij tekende een kaart voor mij zodat ik alleen, op mijn eigen fiets, erheen kon rijden. Tot mijn grote verrassing leek deze kaart me heel erg op degene die ik de vorige dag had gekregen (en die ik nog steeds in mijn zak had). Ik vergeleek ze en was verbaasd dat de plaats voor de zondag bijeenkomst precies op de route naar mijn nieuwe onderdak lag! Omdat ik nu alleen reisde besloot ik op de weg erheen naar de bijeenkomst te gaan.

Op het moment dat ik daar aankwam was de bijeenkomst al bijna afgelopen, ik luisterde naar een aantal laatste schriften (Ik herkende dat die direct uit de Bijbel waren, wat mij bewees dat deze mensen alleen het ware Woord van God predikten (en dat was erg belangrijk voor mij). Dan namen ze brood en beker (het avondmaal), en Stefan sprak in een oosters klinkende taal. Ik vroeg hem later hoeveel talen hij kon spreken (hij was een Duitser, woonde in Denemarken, en sprak Engels met mij). Hij legde me uit dat hij tijdens “de gaven” in tongen had gesproken en dat dit een taal was die hij niet kende. Ik was tamelijk bewogen door en onder de indruk van het geestelijk leven van deze christenen. Echter, het idee dat ik zelf in tongen zou spreken leek me onhaalbaar

Later vertelde Stefans vrouw, Ella, mij over haar katholieke achtergrond en hoe onwaarachtig haar doop als kind was, hoe ze zich moest bekeren en op de juiste manier als volwassene moest worden gedoopt, door volledige onderdompeling, en dat ze dan de Heilige Geest zou ontvangen. (Zie HANDELINGEN 2:37-39).

Ik paste deze Bijbelse waarheid toe op mezelf en was geschokt toen ik me realiseerde dat ik me niet als goed gedoopt kon beschouwen. Ik was bij de volgende bijeenkomst op woensdag en toen mij gevraagd werd of ik de Heilige Geest wilde ontvangen antwoordde ik: “Ja natuurlijk!”, hoewel ik niet dacht dat het zou gebeuren. Dus legden ze me hun handen op… Plotseling begon ik heel vloeiend in een onbekende taal te spreken en ik begreep wat Jezus bedoelde met: “stromen van levend water” (JOHANNES 7:38).

De volgende dag werd ik op de goede manier gedoopt in het zwembad.

Dit is hoe de Heer vele dingen leidde in mijn leven en me tenslotte naar de goede plaats bracht, om gered te worden! Prijs de Heer! Ik kon nog eens 3 maanden in Denemarken blijven om zoveel meer te leren, nadat ik ontslag had genomen van mijn werk in Moskou en bevrijd was van mijn verplichtingen daar. Mijn verhaal herinnert me aan dat van de gelovigen in Handelingen. Ze geloofden maar wisten niet van de Heilige Geest. Toen ze hoorden van de Heilige Geest gebeurde er het volgende: “En als Paulus hun de handen opgelegd had, kwam de Heilige Geest op hen; en zij spraken met vreemde talen, en profeteerden.” (HANDELINGEN 19:6)

De Heer heeft me echt gezegend, nu ben ik getrouwd en heb twee prachtige kinderen.

Nadia

Post new comment