Gods Wonderen Voor een Jongen Geboren met Hypoplastisch Linker Hart Syndroom

Jonathan - Perth, Schotland

Photo of Jonathan

Hallo iedereen,

Mijn naam is Jonathan en ik wil je graag mijn verhaal vertellen. Voordat ik geboren werd, zeiden de doctoren tegen mijn ouders dat ik een ernstig vervormd hart had. De meeste kinderen die gediagnosticeerd worden met dit syndroom sterven kort na de geboorte. De dokter gaf mijn ouders drie mogelijkheden: 1) het afbreken van de zwangerschap, 2) me laten sterven na de geboorte, of 3) mij medisch herstellen door diverse operaties. Hoewel de operaties extreem riskant waren en er geen garantie was dat ik zou overleven, kozen mijn ouders voor optie 3,. Dit betekende dat ik op zijn minst drie operaties zou moeten ondergaan in de volgende jaren. Al deze operaties, vooral de eerste, waren hoog riskant en ik had kunnen sterven. De operaties zouden me niet genezen maar zouden me een paar extra jaren te leven geven. Ze vertelden mijn ouders dat ik altijd chronisch ziek zou blijven.

Ik ben blij en dankbaar dat mijn ouders me niet hebben laten sterven. Zij geloofden de Bijbel en gaven hun angsten aan God. De hele gemeente begon te bidden, in de naam van Jezus, voor een creatief wonder en voor zegen op de operatie. Iemand raadde mijn moeder aan het boekje: “Er is een Wonder in uw Mond” te lezen. Dit is het verhaal over een erg ziek kind. Daar lazen ze dat je de beloftes in Gods Woord moet vinden en belijden; dan zou God Zijn Woord laten gebeuren. Ze verwachtten wonderen!

Na mijn geboorte was ik in een behoorlijk goede conditie. Op de zevende dag had ik mijn eerste operatie. Na een dergelijke operatie sterven gewoonlijk 50 percent van de baby’s, omdat het te zwaar is voor hun kleine lichaampjes. De Heer beschermde me gedurende deze operatie. Al onze gemeentes over de hele wereld waren in het gebed voor mij gedurende deze tijd en ook tijdens andere operaties en elke keer wanneer er zich moeilijkheden voordeden. De Heer beschermde me gedurende deze operatie. Ik had alleen een paar kleine complicaties. Telkens als er zich complicaties voordeden, bad de hele gemeente en God antwoordde en toonde aan dat Hij Heer boven alles is. Bijvoorbeeld toen ik een pneumothorax of klaplong had. Al wat de dokters deden, was de kunstmatige beademing verhogen en binnen 24 uur – en een intensieve periode van aanhoudend gebed – was de pneumothorax volkomen verdwenen. De dokter was verbaasd en zei dat andere kinderen die deze complicatie hadden snel achteruit gingen.

 

Toen ik ongeveer drie weken oud was, waren we in staat het ziekenhuis te verlaten. Dit was de eerste keer dat ik de normale dingen van de dag rondom mij heen ervoer en niet alleen ziekenhuisapparaten. Ik had veel voedsel nodig, meer dan andere kinderen maar ik groeide elke dag sterker en sterker. Sommige dokteren waren verbaasd me in een zulke goede gezondheid te zien.

Mijn tweede operatie onderging ik na mijn eerste vier maanden. De operatie verliep goed; Ik herstelde en had alleen zo nu en dan zuurstof nodig. Toen op een dag, had ik plotseling continue extra zuurstof nodig. De dokters konden de oorzaak hiervoor niet vinden. Zei zeiden dat behalve  de extra zuurstof ik goed genoeg was om over een paar dagen het ziekenhuis te verlaten. We kregen een zuurstofcilinder en zuurstofflessen mee naar huis en een apparaat dat het zuurstofniveau in het bloed meet. Dit was een schok voor mijn moeder. Mijn ouders zochten in de Schriften, zodat God hen meer geloof zou geven en tegelijk baden zij voor een wonder. Een paar dagen later nam het zuurstof gehalte in mijn bloed toe tot 88% en bleef daar. De dokter zei dat mijn zuurstofniveaus zo laag waren voor de operatie dat het zeer waarschijnlijk nooit het gewenste niveau van 85-90% zou bereiken. Prijs de Heer, een jaar na deze operatie bereikte het de 90%. Dit was zeer hoog in mijn geval.

 

Toen ik drie jaar oud was had ik mijn derde operatie, die goed verliep alhoewel het niet gemakkelijk was. Daarna kreeg ik een verlamming in mijn middenrif en bijna een longontsteking. Ik leed ook aan pleuravocht. Deze problemen bleven voor een lange tijd, maar de Heer verliet of vergat me nooit! Bijvoorbeeld, nadat ik gebed had ontvangen was de regelmatige inname van pijnstillers niet meer nodig, hoewel dit voordien altijd het geval was. Toen een zuster me eens vroeg hoe ik me voelde, zei ik: goed, omdat de Heer me genezen heeft. Na zes weken mochten we het ziekenhuis verlaten.

Ons vertrouwen is in God. Hij is de Schepper en Gever van al het leven. En Hij is het die een nieuw gecreëerd hart in mij zal planten.

In Jezus’ liefde, Jonathan

Post new comment