Herrezen van de dood

Aruna - St Albans, Groot-Brittannië


Photo of Aruna

Mijn naam Aruna Warry, ik kom uit India en deze getuigenis gaat over mijn moeder.

Mijn vader is een pastor en nog voor ik geboren was, begon hij een nieuwe pinksterbediening. Toen ik nog jong was, stierf mijn moeder plotseling; de dokter heeft haar dood verklaard. Nu moest mijn vader alleen zorgen voor mij, mijn drie zussen en mijn ene broer. Hij leeft om God te dienen en vreesde dat hij nu niet meer zijn leven kon toewijden aan de bediening.

Hij ging naar een andere kamer en liet de huilende vrienden en familie alleen. Hij smeekte God zijn vrouw terug te geven voor minstens 20 jaren, zodat de kinderen volwassen zijn en hij die jaren kon gebruiken om God te dienen.

Vervolgens ging hij naar mijn moeders lichaam en beval haar weer tot leven te komen. Op dat moment begon mijn moeder weer te ademen, ze opende haar ogen en ging recht op zitten.

De mensen vroegen: “Wat gebeurde er tijdens die paar uur dat je dood was?” Ze zei dat twee mensen haar mee namen, maar toen zei een stem: ”Breng haar terug!” Ze vroegen: "Waarom? U zei dat we haar naar boven moesten brengen." De stem zei: “Mijn zoon heeft gebeden dat hij haar nog 20 jaar terug wil, zodat hij Mij kan dienen.”

Twintig jaren gingen voorbij en op een dag voelde mijn moeder een pijn in haar buik en die werd alleen maar erger in de dagen die volgden. Ze kreeg een ultrascan in het ziekenhuis en men vond een polycystische nephrotische aandoening (een nierziekte). De doctor verklaarde dat mijn moeder een nieraandoening ontwikkeld had en hoewel ze haar op een nier-dieet zouden zetten, de nieren het uiteindelijk zouden begeven. Naarmate de situatie verslechterde, kreeg ze nierdialyse om in leven te blijven. Echter, dit is geen medicijn en zal haar leven slecht een paar jaar verlengen. De enige andere optie, een niertransplantatie, was helaas niet mogelijk.

Twee jaar later, ze had toen al een jaar lang dialyse, werd ze plotseling heel erg ziek en we brachten haat naar het ziekenhuis. Ze werd onderzocht en ze vonden vocht in haar longen, waardoor ze moeilijk kon ademen. Het werd zo erg dat het vocht zelfs uit haar neus kwam. Vervolgens stopte ze met adem halen en werd ze bewusteloos. Haar hartslag geraakte onder de tien slagen per minuut en werd in stand gehouden door injecties in de bijnieren. Ze werd kunstmatig beademd en tenslotte kreeg ze ook nog interne bloedingen. De arts zij dat ze het niet zou halen, ze kon ieder moment sterven.

Mijn hele familie begon te bidden voor mijn moeder. Mijn vader smeekte God wederom voor het leven van mijn moeder, want hij kon het niet verdragen zijn kinderen zo te zien huilen. God zei dat hij mijn moeder al twintig jaren erbij gegeven had. Mijn vader zei tegen God: "Geef haar nog een kans te leven!" Mijn vader nam ons mee naar onze moeder, legde zijn handen op haar hoofd en beval haar weer tot leven te komen. Ze opende haar ogen en we vroegen de arts om de kunstmatige beademing weg te halen want ze kon nu weer normaal ademen. De arts onderzocht haar en bemerkte dat haar hartslag weer normaal was en de interne bloedingen gestopt waren. Mijn moeder ging recht op zitten en vroeg om wat eten. De volgende dag werd ze ontslagen uit het ziekenhuis.

Ze leefde nog een jaar toen ze mijn jongere zusjes tijdens het ontbijt vertelde dat ze dacht dat ze niet lang meer zou leven! Ze controleerden haar hartslag en bloeddruk (ze waren zuster van beroep), maar konden geen hartslag vinden en ook geen bloeddruk! Ze zeiden dat ze naar het ziekenhuis moest. Mijn moeder zei dat dit zinloos was want haar leven was niet meer. Toch liep ze naar de auto, ondanks dat ze geen hartslag had, noch bloeddruk. Tijdens de rit sloot ze haar ogen en stierf.

Prijs de Heer voor de wonderen die hij deed in mijn familie...

In de Liefde van Jezus Christus,

Aruna

Post new comment