Gered van een leven vol van drugs

Jessica - Frankfurt, Duitsland

Hoi! Mijn naam is Jessica en ik wil jullie graag vertellen hoe God mij een nieuw leven gaf. Als kind geloofde ik in God maar begreep de Bijbel niet. Dat is waarom ik probeerde mijn geloof te leven door op zondagen naar de katholieke kerk te gaan en thuis gebruik maakte van de rozenkrans en een misdienaar werd. Al spoedig bemerkte ik dat dit alles me niet dichter bij God bracht. Dus tegen de tijd dat ik elf was keerde ik me van dit geloof af en bestede meer aandacht aan mijn vrienden. We ontmoeten dagelijks voor het kerkgebouw om daar wat rond te hangen

Op een dag wilden we een mis bezoeken omdat één van mijn vrienden er nog nooit één bijgewoond had maar de priester kwam naar ons toe en zei dat als we problemen wilden maken we konden vertrekken. Toen wist ik dat ik met het christendom wilde breken op ze minst met de katholieke vorm die volkomen kleingeestig en hypocriet was.

Toen ik twaalf of dertien was bestond mijn leven meer en meer uit het ontmoeten van vrienden. Op een feestje dat de hele nacht doorging bij een vriend thuis werd ik voor het eerst dronken na het drinken van bier en champagne, kort daarna werd ik voor het eerst high van hasj. Al gauw werd het hasj roken een nieuwe gewoonte. Dagelijks ontmoete ik met vrienden om te roken. We hielden van alles dat extreem was, begonnen alleen maar zwarte kleren te dragen en luisterden naar duistere muziek zoals: “Dead Can Dance”, “Goethes Erben”, “Current 93” en songs zoals “God Is Dead”. Onze gedachten en geest concentreerden zich op de leer van Alistair Crowley en we trokken ons terug in een wereld waar onze ouders geen toegang hadden.

Ik volgende het principe van Aleister Crowley, dat leert: “Doe wat je wilt, zal de hele wet zijn”, en besloot voor het moment te leven en altijd te doen wat ik wilde op dat moment in het bijzonder.

In die tijd voelde ik me zeer aangetrokken door alle mystieke en occulte praktijken zoals het gebruik van de pendelroede, glas bewegen, tarot kaarten enz. Maar hoe meer ik in deze wereld dook des te meer ik depressief werd. Vaak zaten mijn vrienden en ik samen om onszelf te pijnigen door kruizen in onze armen te snijden of sigaretten uit te drukken op onze huid. Op een gegeven moment ontdekten mijn ouders de verwondingen en verboden mij zwarte kleren te dragen wat er toe leidde dat ik het in het geheim deed zodra ik buitenshuis was.

De relatie met mijn ouders verslechterde omdat ik hen uit mijn leven hield en vaak tegen ze loog, in het bijzonder over mijn drugs gewoontes en daardoor openbaarde wat ik niet verbergen kon. Toen ze er achter kwamen dat ik hasj rookte was het als een klap in het gezicht voor hen. Ze bespaarde zichzelf pijn nog moeite om met me te praten. Vanwege mijn ouders wanhoop wilde ik stoppen met roken maar dit besluit duurde niet lang want een leven zonder drugs leek me nogal saai en monotoon.

Ik ging zo verder en leefde een leugen en vertelde mijn ouders dat ik niets meer zou gebruiken. Uiteindelijk geloofde mijn ouders me omdat het op school vrij goed ging. Weer probeerde ik te stoppen, gebruikte vervolgens weer en loog keer op keer tegen hen. De volgende jaren gebeurde dit telkens weer, behalve dat de hasj en alcohol in sterkere drugs veranderde.

Op m'n vijftiende nam ik mijn eerste LSD trip wat me ervan overtuigde dat er een spirituele wereld was. Voor een langere periode was ik van mening dat drugs mijn religie waren en dat zij mij alle waarheid zouden tonen. Ik aanbad Jim Morrison en: “break on through to the other side” werd mijn doel. Toen een van mijn vrienden heroïne begon te gebruiken, probeerde ik het ook een aantal keer maar gaf de voorkeur aan LSD en ecstasy pillen.

Toen ik zeventien of achttien jaar oud was ging ik met vrienden naar rave party’s waar we de hele nacht door dansten tot de volgende middag. Ik hield van dansen en het in extase geraken en haatte het wanneer de lichten ‘s middags aan gingen en de muziek ophield en we moesten gaan. Vaak bleef er binnen in een grote leegte over in plaats van extase. Om dat op te vullen en me "fris" te voelen gedurende de week nam ik vaak ecstasy pillen en speed zelfs buiten de clubs. Als bijwerking begon ik paniek aanvallen te krijgen. In mijn gedachten was ik hoofdzakelijk bezig met het ontdekken van de “waarheid” en de gedachtes van andere mensen. Het werd steeds moeilijker voor me om over aller daagse dingen te spreken. Omdat deze aanvallen steeds frequenter en onaangenamer werden. Ik probeerde weer heroïne omdat ik dacht er zo weer van af te kunnen komen. Maar deze keer "hielp" heroïne me om weer over normale dingen te denken. Ik voelde me fantastisch en het feit dat ik eindelijk over normale onderwerpen kon spreken was geweldig en ik kon alles in een normale manier doen.

Eerst rookte ik de heroïne alleen in het weekend maar algauw deed ik het ook tijdens de week en uiteindelijk gebruikte ik elke dag. In het eerste jaar had ik niet veel nodig om me goed te voelen en zelfs de ontwenningsverschijnselen waren alleen merkbaar door symptomen zoals een klein griepje. Ik was dus in staat om mijn eindexamen te behalen zonder grote problemen.

In het begin was ik er van overtuigd dat ik de controle had en dat ik op elk gegeven moment kon stopen met deze gewoonte als ik dat wilde. Na mijn eindexamen verliet ik mijn ouderlijk huis en trok in mijn eigen flat. Ik verliet mijn vroegere vrienden omdat hun zorgen me op de zenuwen werkte en omdat ik met mensen samen wilde zijn die dezelfde interesses hadden als mij, namelijk, heroïne! Dus was ik bijna exclusief samen met mensen die ook heroïne gebruikte. Op een gegeven moment gedurende deze tijd werd ik zwanger. Ik was extreem wanhopig omdat de vader van de baby in de gevangenis moest van wegge een messengevecht en ik definitief besloot dat ik de baby niet kon krijgen. De abortus vond plaats onder algemene verdoving en toen ik ontwaakte voelde ik niets behalve een diepe leegte. Een paar dagen later begon ik frequente en heftige huilbuien te krijgen en ik wist dat mijn leven nooit meer het zelfde zou zijn. Ik sprak erover met mijn vrienden en een psycholoog. Iedereen overtuigde me ervan dat ik goede redenen had voor mijn besluit maar het schuldgevoel verliet me niet. Vanaf dat moment gaf ik mijzelf nog meer over aan drugs zelfs meer dan tevoren. Ik zette mijn grens (wat me vroeg genoeg zou moeten waarschuwen om te stoppen met de drugs), verder weg en bovendien verloor ik het beetje moraal die ik nog had.

Ik bezocht dagelijks een dokter die me methadon gaf, een vervangmiddel voor heroïne dat onder streng toezicht van een dokter gebruikt dient te worden. Maar ik slaagde er niet lang in om alleen methadon te gebruiken. In plaats daarvan ontmoette ik veel mensen van de drugscene en na het verkrijgen van methadon gingen we vaak naar de dichtst bijzijnde dealer om meer heroïne te kopen. Langzaam aan was ik steeds meer en meer heroïne nodig om simpelweg op een normaal niveau te blijven.

Ik overtuigde me er nog steeds van dat ik op elk moment kon stoppen met de drugs als ik dat wilde. Ondanks dat mijn vriend was overleden aan een overdosis heroïne. Gedurende die tijd ontving ik methadon van de dokter om normaal te blijven en daarnaast nam ik heroïne om high te zijn. Na een tijd werd ik er bij een paar dokters uitgegooid omdat ze er vroeg of later achter kwamen dat ik ook nog steeds heroïne gebruikte.

Ik ging voor het eerst naar een rehabilitatie kliniek om een detoxificatie te ondergaan. Alweer moest ik deze locatie verlaten na slechts drie dagen omdat mijn heroïne waardes niet afnamen. Mijn dubbel leven continueerde dus. Om de schijn hoog te houden van een normale jonge vrouw te zijn, bleef ik doorstuderen om een sociaal kinderwerkster te worden, wat zolang ik genoeg heroïne had betrekkelijk goed ging. In dit respect was het een visuele cirkel omdat ik de drugs nodig had om eenvoudig normaal te functioneren. De methadon die ik kreeg van de dokter was niet adequaat genoeg om de symptomen van de ontwenning te elimineren. Omdat ik nog steeds meer heroïne nam dan methadon van wegge mijn extra heroïne aanvullingen. Normaal gesproken nam ik 5 tot 10 gram heroïne per dag, dit aanvullend met mijn methadon. Dus werd mijn dag gevuld met het zoeken naar en het gebruiken van heroïne om te kunnen functioneren. Er was geen tijd meer voor vriendschap. In de morgen, rond de middag, in de namiddag, in de avond en de nacht had ik maar een doel: HEROINE! Heroïne was mijn eerste gedachte in de morgen en mijn laatste in de nacht en zelfs waren mijn dromen geobsedeerd door dit brandende verlangen.

Na een periode probeerde ik nog een detoxificatie in een rehabilitatie kliniek. Omdat ik daar niet kon blijven slapen ging ik naar de dokter en vroeg hem om mij slaaptabletten voor te schrijven. Hij wilde dit niet doen en zei slechts dat er waarschijnlijk een goede reden was waarom ik niet kon slapen en dat ik Heer dankbaar moest zijn. Ik was behoorlijk kwaad over zijn reactie en dacht dat hij gek was. Maar ik kon nog steeds niet slapen en begon met God te praten in mijn wanhoop en vroeg hem mij te helpen.

Eindelijk werd ik ontslagen uit het ziekenhuis als zijnde ‘vrij van drugs’. Maar het eerste wat mijn vriend en ik deden was heroïne kopen. We waren die nacht te ‘high’ om naar huis te rijden. We moesten die nacht in de auto slapen die voor de kliniek stond geparkeerd. Eindelijk moest ik toegeven aan mezelf dat ik verslaafd was. Het werd steeds moeilijker om de goede schijn vol te houden die ik wilde hebben. Uiteindelijk verloor ik mijn rijbewijs en mijn flat. Met grote schulden moest terugverhuizen naar mijn ouders. Ik vertelde hen dat ik niets meer zou gebruiken. In die tijd was ik moe en zeer verzwakt. Zolang er voldoende heroïne was voelde ik me oké maar als er niet genoeg was of wanneer de kwaliteit niet goed was realiseerde ik me wat een wrak ik was zonder dit poeder. Ik was niet eens in staat om behoorlijk te lopen enz., enz. Vaak lag ik mijn bed te huilen dacht dat ik iets nodig had om me te kunnen helpen. Maar ik dacht ook dat een leven zonder drugs niet de moeite waard was om te leven. Zonder drugs had ik dit diepe verlangen dat zelfs erger leek dan mijn verslaving. Vaak dacht ik; “Stel je voor, als ik al het geld in de wereld zou hebben en alles zou kunnen kopen wat ik begeerde…”, maar ik kon aan niets denken dat me gelukkig kon maken of de leegte in mij kon vullen. Ik besloot dat het beter was een kort leven te leven met drugs dan een lang leven zonder.

Nadat ik tot deze conclusie kwam in mijn leven ontmoette ik op een dag op straat een christen die Georg heette. Hij vertelde me samen met een andere man, over Jezus en dat God zijn hele leven compleet veranderd had, zie het getuigenis van Georg. Verder legde hij uit dat ik een vijand van God was maar dat God mij vergeven zou wanneer ik me tot hem zou bekeren, onder water liet dopen als zo wel in de Heilige Geest met als teken het spreken in vreemde tongen. Alles wat ik had gedaan zelfs als ik een moord had begaan zou zijn alsof het nooit was gebeurd. JESAJA 1:18: “Al waren uw zonden als scharlaken, zij zullen wit worden als sneeuw, al waren zij rood als karmozijn, zij zullen worden als witte wol.” Deze woorden raakte me diep omdat ik diep van binnen wist dat naast vele andere dingen ik schuldig was van moord. Tot aan die dag kon geen andere religie of psycholoog mijn schuld wegnemen. Ik wist dat God werkelijk bestond, Ik had vele zonden begaan en leefde een leven vol met leugens. Uiteindelijk wisselden Georg en ik onze telefoonnummers uit en daarna ging ik naar het dichtst bijzijnde toilet om heroïne te gebruiken.

Na deze ontmoeting met Georg dacht ik meer en meer over de consequenties na. Wat als er werkelijk een God bestond? Ik was te diep betroken in mijn drugs leven dus duurde het een hele tijd voordat Georg en ik elkaar weer ontmoeten. In de tussentijd deed Georg het boek “Het Kruis op de Asfaltjungle” in mijn brievenbus. Het verteld het verhaal over een man die naar de bendes in New York kwam en ervaart hoe heroïneverslaafden na het ontvangen van Gods Heilige Geest, vrij kwamen van hun verslaving. Ik kon de hele nacht niet slapen omdat dit me zo bezig hield. Ik kon maar niet begrijpen waarom niemand dit wist want dit was perfect bewijs dat God werkelijk bestond. De volgende dag toen ik naar mijn werk wandelde moest ik plotseling huilen en wist op de een of andere manier dat God er was en dat ik in het verleden zo veel dingen gedaan had die volkomen tegen hem waren.

Op een dag was ik eindelijk in staat Georg te ontmoeten. Tijdens het rijden in de auto, vroeg hij toestemming om me een persoonlijke vraag te stellen. Omdat ik “ja” zei, vroeg hij of ik ooit een abortus had ondergaan. Ik vroeg hem waarom dit bij hem opkwam. Hij zei dat dit tijdens gebed in zijn gedachten opkwam. Ik was hier kapot van! Dit was precies het punt dat me al die jaren niet los gelaten had. Ergens wist ik dat dit van God was en dat hij mijn meest zere punten naar boven bracht om me te tonen dat hij zijn interesse in mij niet verloren had. Die avond bezochten we een vriendelijk echtpaar die bevriend waren met Georg en zij vertelden me hun verhaal hoe zij tot God waren gekomen. In hun verhaal gebruikte zei steeds de term “relatie met God” en ik verwonderde me erover hoe iemand een relatie met hem kon hebben. Dit was iets dat me nooit was geleerd in mijn vroegere kerk jaren. Een korte tijd later ging ik met hen mee naar een gemeente bijeenkomst en bemerkte dat deze mensen definitief iets hadden wat ik niet had maar wat ik ook wilde hebben.

Georg legde me uit dat elke mens een natuurlijk verlangen heeft om bij God te zijn maar dat de meeste mensen proberen dit gat te vullen met werk, geld, drugs, enz. Hij vertelde me dat eigenlijk God alleen dit kon vullen. Vanaf die dag begon ik af en toe de Bijbel te lezen maar begreep het vaak niet. Georg legde bepaalde schriften uit over de telefoon. Ik was zeer onder de indruk over schriften de zeiden dat vanuit ons lichaaam stromen van levend water zou stromen en dat we nooit meer dorstig zouden worden als we ons naar God zouden omkeren: JOHANNES 4:10,13,14 “Jezus antwoordde en zeide tot haar: Indien gij de gave Gods kendet, en Wie Hij is, Die tot u zegt: Geef Mij te drinken, zo zoudt gij van Hem hebben begeerd, en Hij zoude u levend water gegeven hebben… Jezus antwoorddde , en zeide tot haar: Een ieder, die van dit water drinkt, zal wederom dorsten; Maar zo wie gedronken zal hebben van het water, dat Ik hem geven zal, dien zal in eeuwigheid niet dorsten; maar het water, dat Ik hem zal geven, zal in hem worden een fontein van water, springende tot in het eeuwige leven.” Dit raakte me diep want ik kende deze dorst die steeds weer en weer terugkwam.
Op een dag bad ik tot God en vertelde hem dat hij mijn leven kon hebben als hij dat wilde en niet veel later besloot ik te worden gedoopt.
 

Tot aan die tijd was ik nog steeds verslaafd aan de heroïne. Wanneer ik in de nacht wakker werd, deed mijn lichaam pijn vanwege de ontwenningsverschijnselen. Ik moest dan direct iets nemen om in staat te zijn verder te slapen. Georg was er absoluut van overtuigd dat God me in een seconde zou genezen van mijn heroïne verslaving en vertelde me over een paar mensen met deze ervaring. Mijn geloof was niet bepaald enorm. Ik dacht dat het misschien voor anderen werkte maar was er niet zeker van dat God dit voor mij kon doen omdat ik zulke grote hoeveelheden heroïne gebruikte. Nadat ik mijn laatste heroïne nam om 1 uur begonnen we samen te bidden voor het ontvangen van de Heilige Geest met als teken het spreken in andere tongen. Ik was zelf verwonderd dat er plotseling stromen van onbekende lettergrepen uit mijn mond kwamen. Ik was er ondersteboven van. Nadien gingen we naar een meer waar ik gedoopt werd onder water. Hierna gingen we naar mijn huis om alle drugs die ik daar had weg te nemen. Eenmaal thuis dacht ik dat het misschien lekker zou zijn een aller laatste sigaret te roken. Maar toen ik de sigaret opstak en de rook inhaleerde was deze procedure plotseling vreemd voor me hoewel ik toen drie pakjes per dag rookte. Sinds deze ervaring heb ik zonder moeite geen enkele sigaret meer aangeraakt. Nu was het de beurt voor de drugs. Bibberend spoelde ik mijn heroïne weg in het toilet. Tot dus ver waren deze drugs alles waar ik voor leefde, de enige inhoud aan mijn leven maar God maakte het mogelijk ze allemaal weg te gooien.

In de eerste dagen na mijn doop verbleef ik bij de mensen van de gemeente, zelfs al was ik in het begin niet overtuigd dat het zou werken. Ik ontdekte dat er geen “cold turkey” was. Ik voelde me een beetje zwak maar dit was niets in vergelijk met de symptomen die ik ervoer na een paar uur zonder heroïne.

God heeft mijn fysieke verslaving compleet weggenomen. Niet alleen dat: mijn geestelijke onderwerping aan deze drug is ook verdwenen. Ik bemerkte dat alles anders was geworden. Ik wist dat God met mij was. In die tijd kwam er altijd een schrift in mijn gedachten: 2 KORINTHE 5:17 “Zo dan, indien iemand in Christus is, die is een nieuwe schepsel; het oude is voorbijgegaan, ziet, het is alles nieuw geworden." en ik wist dat het precies zo is, zo als de schrift het zegt. De herinneringen van mijn oude leven waren nog steeds aanwezig maar ik wist hoewel er slechts een paar dagen voorbij waren gegaan dat dit alles tot het verleden behoorde.

Het is nu vier jaar geleden dat ik de beslissing maakte voor de Heer en ik kan je zeggen dat Hij werkelijk mijn leven heeft gezegend. Een van de eerste dingen die ik deed na mijn bekering was een echt gesprek met mijn ouders aangaan. Voor het eerst sinds jaren antwoordde ik hun vragen zonder te liegen. Hoewel ze nog al sceptisch waren in het begin, genas God de oude wonden en zijn ze nu blij te zien dat mijn leven zo dramatisch is veranderd.

Twee jaar geleden zijn Georg en ik getrouwd en we zijn van plan om voor een tijd als missionarissen naar Australië te verhuizen , wat echt spannend is. In de tussen tijd kregen we een dochtertje en ik ben echt dankbaar dat de Heer me een familie en een nieuw leven gaf.
Terugziend, kan ik zeggen dat God voor me deed wat onmogelijk was voor de dokters en sociaal werkers. Hoewel, naast het feit dat God me volkomen van mijn heroïne verslaving heeft bevrijd, het een nog groter en specialere gift is dat hij mijn zonden vergaf en dat door het offer van Jezus, door zijn dood aan het kruis en zijn opstanding, hij me eeuwig leven gaf met hem en mijn ziel redde voor een eeuwigheid in de hel.
 

MARKUS 8:36: “Want wat zou het den mens  baten zo hij de gehele wereld won, en zijner ziele schade leed?”
ROMANS 6:23: “Want de bezoldering der zonde is de dood, maar de genadegift Gods is het eeuwige leven, door Jezus Christus, onze Heere.”

Ik dank God voor Zijn Genade,

Jessica.