Πώς σώθηκα από την ροκ μουσική

Martijn - Χάγη, Ολλανδία


Photo of Martijn

Μουσικές μπάντες όπως οι „Sick Of It All`“, „Suicidal Tendencies“, „Pro-Plain“, „Slayer“, „Metallica“, Congress“, Slipknot“ αποτελούσαν τους ήρωές μου. Στα 14 μου οι γονείς μου δεν μου επέτρεψαν να πάω σε μία συναυλία των „Metallica“ και γι’ αυτό το λόγο τους μισούσα, χάνοντας μάλιστα και μια χρονιά στο σχολείο. Ίσως η περίοδος της επανάστασής μου να είχε αρχίσει νωρίτερα, όμως μετά απ’ αυτό το γεγονός σίγουρα τα πράγματα χειροτέρεψαν. Μισούσα όλο τον κόσμο. Όλα και όλοι μου φταίγανε, εκτός από μένα. 

Γύρω στα 17/18 μου χρόνια ηρέμησα κάπως, καθώς διαπίστωσα ότι η συμπεριφορά μου δεν με βοηθούσε. Με τον καιρό άρχισα να γνωρίζω κόσμο και σκεφτόμουν πως τα πήγαινα καλά. Παρόλα αυτά, όταν κάτι πήγαινε στραβά ή αισθανόμουν άσχημα, ανεξάρτητα για ποιο λόγο, επέστρεφα στη μουσική να ξεθυμάνω και μετά ένοιωθα καλύτερα. Ξετρελαινόμουν να πηγαίνω σε συναυλίες και φεστιβάλ Hard Rock, αναζητούσα τη ζωή των “Σεξ, ναρκωτικά και Rock`n Roll„ και ήμουν φυλακισμένος στα κοινωνικής κριτικής κείμενα από μπάντες όπως „SOIA“, „Pro-Pain“ ή „Congress“. Πίστευα ότι με αυτού του είδους τη μουσική θα αλλάζαμε τον κόσμο. Ήμουν πεπεισμένος ότι κάνω το σωστό.

Αργότερα, τον Ιανουάριο του 2000, είχα την ευκαιρία να πάω στο Λονδίνο για μια μετεκπαίδευση. Την περίοδο του Πάσχα ήθελα να πάω στους γονείς μου για μερικές μέρες. Στο σταθμό λεωφορείων της Βικτώριας ζήτησα βοήθεια από έναν νεαρό, ο οποίος περίμενε όπως κι εγώ το ίδιο λεωφορείο. Αρχίσαμε να μιλάμε για όλα τα θέματα, όπως την οικονομία, το σχολείο, την Ολλανδία και την Μεγάλη Βρετανία. Πιο έντονα όμως συζητήσαμε για το θέμα του πολέμου. Ο νεαρός άντρας γνώριζε πολλά γύρω απ’ αυτό το θέμα, και κυρίως για το θέμα της πολιτικής που κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά. Η μουσική που άκουγα ασχολούνταν επίσης πολύ με αυτό το θέμα, με τον „πόλεμο“ που έχουμε στο κεφάλι μας ή την εκδοχή της αυτοκτονίας, πράγματα που ξεπηδούν σε μεγάλο βαθμό από την απόγνωση και την έλλειψη πίστης.

Στην Ολλανδία αλλάξαμε τις ηλεκτρονικές μας διευθύνσεις, παρόλου που κατάλαβα ότι αυτός ο τρελός Σκωτσέζος ήταν χριστιανός. Στο σπίτι ρώτησα τη μητέρα μου πού βρίσκεται η Βίβλος (αυτή σίγουρα θα σκέφτηκε ότι της έκανα πλάκα) και αμέσως μετά άρχισα να την ξεφυλλίζω με σκοπό να βρω κάποια εδάφια, τα οποία ο Σκωτσέζος είχε αναφέρει. Όταν γύρισα στο Λονδίνο διαπίστωσα πως δεν είχα όρεξη να ακούσω Ozzy και AC/DC. Επικοινώνησα με αυτόν τον χριστιανό και κάποιες φορές συναντηθήκαμε. Κάποια στιγμή άρχισα να του κάνω προσωπικές ερωτήσεις και διαπίστωσα ότι ήταν φυσιολογικό άτομο, καθώς εγώ είχα αποκτήσει άλλη γνώμη για τους περισσότερους χριστιανούς.

Τα πηγαίναμε καλά και με κάλεσε στην Σκωτία. Παρόλου που τότε ήμουν πολύ επιφυλακτική με το θέμα της θρησκείας και της χριστιανικής ζωής, αποφάσισα να δεχθώ, με σκοπό να γνωρίσω και τη χώρα του...

Όταν επισκεφθήκαμε το κάστρο του Εδιμβούργου μου διηγήθηκε την ιστορία της Σκωτίας και ότι ήταν κάποτε ένα χριστιανικό έθνος. Υποστήριζε πως αυτό ήταν φανερό από τo παρεκκλήσι, που αποτελούσε πολεμικό μνημείο. Όταν πρωτοπάτησα το πόδι μου στο κάστρο η πρώτη μου σκέψη ήταν: «Ωραίο, αλλά τίποτα ιδιαίτερο». Κατόπιν, όμως, μπήκαμε στο εσωτερικό του, όπου δέσποζε η αντιγραφή του «Κιβωτού της Διαθήκης» με τον αρχάγγελο Μιχαήλ να αιωρείται απο πάνω του. Εκεί, ένοιωσα ένα αφόρητο βάρος στις πλάτες μου, σαν να κουβαλούσα κάποιον. Αισθανόμουν βρόμικη και αμαρτωλή. Ένοιωθα ότι αυτό το συναίσθημα έπρεπε οπωσδήποτε να το αποδιώξω!

Αργότερα αποφάσισα να πάω σε μια από τις συναθροίσεις τους. Κατά παράδοξο τρόπο, και ενάντια στις επιφυλάξεις μου οι άνθρωποι μού φάνηκαν πολύ φυσιολογικοί. Αντί να βρισκόμαστε σε κάποια εκκλησία, ήμασταν σε ένα ωραίο μεγάλο σπίτι, ενώ σε καμία περίπτωση δεν ένοιωσα να βρίσκομαι υπό πίεση (κάτι που σίγουρα θα με έτρεπε σε φυγή).

Η συνάθροιση ήταν κάτι τελείως διαφορετικό από τις μέχρι τότε παιδικές μου εμπειρίες στην καθολική εκκλησία. Έσφυζε από ζωντάνια. Ο ιερέας μιλούσε για ένα βιβλίο, όπου ο Σατανάς περιεγραφόταν ως μία πονηρή μορφή που παραβιάζει τον νου μας, όπως έκανε με την Εύα και τον «απαγορευμένο καρπό». Ήταν μια γνώριμη αίσθηση. Ένοιωσα να μιλάει για μένα προσωπικά. Κατάλαβα όμως ένα πράγμα: όλα αυτά τα χρόνια με την επαναστατική και εγωιστική συμπεριφορά μου και μέσω της μουσικής και των τελετών που έπαιρνα μέρος, είχα προσφέρει γόνιμο έδαφος στον Σατανά, για να μπει μέσα μου.

Αργότερα, τραγουδήσαμε έναν ύμνο: «Οι πύλες της Κολάσεως δεν μπορούν ν’ αντιμετωπίσουν τον στρατό του Κυρίου» και πάλι ένοιωσα να συνταράζομαι μέσα μου. Συνειδητοποίησα, ξαφνικά, ότι όλα γύρω από τον Θεό και τον Σατανά ήταν αληθινά και ότι εγώ ήμυν αυτή που βρισκόταν σε λάθος δρόμο. Άρχισα μάλιστα να κλαίω για όλα αυτά που δεν έκανα τα τελευταία χρόνια. Στις 28 Μαϊου του 2000 δήλωσα μετάνοια και αποφάσισα να αφιερώσω τη ζωή μου στο δρόμο του Χριστού., όπως παρατίθεται  ΠΡΑΞΕΙΣ 2:38.

«Αλλ' ημείς δεν ελάβομεν το πνεύμα του κόσμου, αλλά το πνεύμα το εκ του Θεού, διά να γνωρίσωμεν τα υπό του Θεού…» (Α΄ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 2:12-14).Μπορώ να διαβεβαιώσω με ειλικρίνεια πως το πνεύμα των ημερών μας, που διακατέχεται απ’ αυτό του Σατανά, βρίσκεται πίσω και από αυτήν τη μουσική. Η Ροκ και η πλειοψηφία της Ποπ μουσικής είναι άκρως επικίνδυνη, ακριβώς επειδή έχει την ικανότητα να διεισδύει στο υποσυνείδητο με σκοπό να μην είσαι σε θέση να ελέγξεις τι συμβαίνει και με ποιο τρόπο σε επηρεάζει. Με το έλεός Του λυτρώθηκα απ’ αυτό το βάρος.

Post new comment