Σωσμένη από τον Μουσουλμανισμό

Hatice - Νέα Υόρκη, ΗΠΑ

Photo of Hatice

Γεια,

Με λένε Hatice. Γεννήθηκα στη Γερμανία, σε μια τουρκική, μουσουλμανική οικογένεια. Οι γονείς μου με ονόμασαν Hatice, από την πρώτη γυναίκα του προφήτη Μωάμεθ. Κατά την αλλαγή της πίστης μου από τον Ισλαμισμό στον Χριστιανισμό, προσπάθησα να βρω απαντήσεις και από αλλού. Για αυτό θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία μου για το πώς έγινα Χριστιανή. Ελπίζω η μαρτυρία μου να σας βοηθήσει και να σας ενθαρρύνει να αναζητήσετε τον Θεό και να μην τα παρατήσετε, ακόμη και αν συναντήσετε εμπόδια στο δρόμο σας.

Σαν παιδί δεν ασπάστηκα την ισλαμική πίστη. Ωστόσο, αφού γεννήθηκα μουσουλμάνα, δεν είχα πολλά περιθώρια επιλογής. Έτσι, έκανα ότι αναμενόταν: Έμαθα στίχους από το Κοράνι και τούς έλεγα ως προσευχές. Μέχρι την ηλικία των 10 χρονών, έπρεπε να φοράω μαντίλα και δεν μου επιτρεπόταν να φοράω αποκαλυπτικά ρούχα. Πηγαίναμε στο τζαμί τακτικά, γιορτάζαμε τις ισλαμικές γιορτές και τηρούσαμε τη νηστεία του Ραμαζάνι. Το μόνο πράγμα που δεν είχα κάνει ήταν να διαβάσω το Κοράνι και αυτό επειδή πρώτα έπρεπε να μάθω αραβικά. Λόγω της έλλειψης κινήτρων, είχα ήδη αποτύχει κατά την εκμάθηση της αλφαβήτου, έτσι δεν έμαθα ποτέ πραγματικά τίποτα. Ένιωσα ότι αυτές οι πρακτικές ήταν πραγματικά μάταιες. Παρόλα αυτά, πίστευα ότι υπήρχε Θεός, απλά δεν ήξερα τι ή ποιος ήταν. Ούτε η ισλαμική πίστη, ούτε ο Αλλάχ γέμιζαν το κενό που ένιωθα στην καρδιά μου. Ήμουν τρομοκρατημένη ότι θα πήγαινα στην κόλαση. Πολύ συχνά δεν μπορούσα να κοιμηθώ, ενώ ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου, ζήτησα από τον Θεό να με βοηθήσει και να με απαλλάξει από αυτή την απελπισία και τη μοναξιά. 

Επιπλέον, το «σπίτι» μου, δεν αντικατόπτριζε την αρμονία και την φιλική ατμόσφαιρα που αναμένεται από μια οικογένεια. Δεν είχαμε φυσιολογικές σχέσεις μεταξύ μας, επειδή δεν σεβόμασταν ο ένας τον άλλο και τσακωνόμασταν πολύ. Από την παιδική μου ηλικία με χτύπαγαν σχεδόν καθημερινά - τις περισσότερες φορές χωρίς λόγο. Ένιωθα άχρηστη, αντιπαθητική, ανεπιθύμητη και πολύ μόνη. Συχνά ευχόμουν να μην είχα γεννηθεί ποτέ, ή σκεφτόμουν την αυτοκτονία, αλλά ήξερα ότι για αυτό τον λόγο θα πήγαινα στην κόλαση. Επομένως, αποφάσισα να υπομείνω την κόλαση εδώ στη γη, και όμως, υπήρχε μια σπίθα ελπίδας ότι η ζωή μου θα μπορούσε να καλυτερέψει κάποια μέρα ...

Όταν ήμουν περίπου 10 χρονών, άρχισα να ενδιαφέρομαι για την ανάγνωση βιβλίων. Σύντομα ανακάλυψα ότι αυτές οι ιστορίες με βοηθούσαν να ξεφύγω από την πραγματικότητα, και άρχισα να διαβάζω μέρα και νύχτα. Αυτό άρχισε να επηρεάζει τον τρόπο σκέψης μου: Άρχισα να σκέφτομαι με εικόνες, όπως στις ταινίες. Αυτό οδήγησε σε πολλές παρανοήσεις, δηλαδή φανταζόμουν το νόημα διαφόρων συζητήσεων διαφορετικά, και, αυτό είχε σαν συνέπεια οι άλλοι να δυσκολεύονται να καταλάβουν τι εννοούσα με αυτό που έλεγα. Αν και, Καταλάβαινα ότι ήμουν διαφορετική ή ακόμη και αισθανόμουν, ότι "δεν ήμουν φυσιολογική", Θεωρούσα ότι είμαι «ιδιαίτερη» και καλύτερη από άλλους ανθρώπους. 

Για λίγο, είχα «καταφέρει» να μην σκέφτομαι πια τον Θεό, αλλά όταν Τον σκεφτόμουν, αυτό δεν μου έδινε καμία ειρήνη. Αποφάσισα να μάθω αν ο Ισλαμισμός ήταν η σωστή πίστη. Αν ήταν, θα αφιερωνόμουν  πλήρως σε αυτό. Πήρα μια τουρκική μετάφραση του Κορανίου από τη μαμά μου. Όταν άρχισα να τη διαβάζω, ένιωσα τόσο άρρωστη που δεν μπορούσα να συνεχίσω και θεώρησα ότι το Ισλάμ δεν θα μπορούσε να είναι η σωστή πίστη. Την ίδια στιγμή επισκέφθηκα μερικές χριστιανικές εκκλησίες, αλλά όλες φαίνονταν να είναι τόσο  άψυχες, όσο το Ισλάμ, απλώς λίγο πιο «ειρηνικές».Αρκετές φορές, άλλαζα από ντροπαλό, ήσυχο και αρκετά συμπαθητικό πρόσωπο, που ήμουν, σε έναν δυνατό, προκλητικό και ανυπότακτο χαρακτήρα. Άρχισα να καπνίζω, έκανα πίρσινγκ, έπινα πολύ και κάπνιζα χασίς. Πήγαινα από το ένα πάρτι στο άλλο και γύρναγα στο σπίτι αργά – και αν. Φυσικά δεν φορούσα μαντίλα πια, αλλά αντ 'αυτού, έβαφα τα μαλλιά μου. Επιπλέον, φόραγα ιδιαίτερα ρούχα, είχα μπερδεμένα μαλλιά, όλο και περισσότερο ξέφευγα από τα όρια προκειμένου να «γεμίσω» την πλήξη και το κενό στην καρδιά μου. Όλα αυτά με τραβούσαν όλο και πιο μακριά από το Θεό παρά το πως ένιωθα στην αρχή για Αυτόν. Δεν σεβόμουν τους γονείς μου πια, έγινα σκληρόκαρδη, εγωκεντρική, περήφανη και πικρή, απέναντι στους ανθρώπους και τον κόσμο γενικότερα. Μέσα από τα φάρμακα που έπαιρνα και τη μουσική που άκουγα (π.χ. Νιρβάνα), οι περίοδοι κατάθλιψης μου χειροτερεύαν. Εμφανιζόντουσαν  ξαφνικά και απρόσμενα, πράγμα το οποίο με οδηγούσε στην τρέλα. Από μικρό παιδί είχα δει δαίμονες ή φαντάσματα, αλλά τώρα φαινόταν να είναι τόσο αληθινοί και μπορούσα να αισθανθώ την παρουσία τους. Όταν ήμουν "φτιαγμένη" ήταν σαν να άφηνα το σώμα μου και μπορούσα να δω τον εαυτό μου να κάθεται δίπλα μου σαν μια σκιά. Παρόλο που δεν κάπνιζα χασίς συχνά και το είχα σταματήσει εντελώς για ένα χρόνο, είχε μια μόνιμη αρνητική επίδραση στη μνήμη μου και τη συμπεριφορά μου.

Ο τότε φίλος μου, με πήγε σε ορισμένες Χαρισματικές και Πεντηκοστιανικές συγκεντρώσεις. Αν και, δεν είχα την πρόθεση να γίνω Χριστιανή, σε μία από αυτές τις συγκεντρώσεις, η καρδιά μου μαλάκωσε και αποφάσισα να «δώσω τη ζωή μου στον Ιησού». Έγινα μέλος σε μια από τις χαρισματικές εκκλησίες, βαφτίστηκα με πλήρη εμβάπτιση στο νερό και προσευχήθηκα για να λάβω το Άγιο Πνεύμα, όπως περιγράφει η Βίβλος, ότι πρέπει να «γεμίσουμε με το Άγιο Πνεύμα», να «αναγεννηθούμε από το Πνεύμα», και να μιλάμε σε νέες γλώσσες. Παρόλα αυτά δεν έλαβα το Πνεύμα. Εγώ η ίδια έλεγα ότι είμαι χριστιανή και παρόλο που πίστευα ότι ο Ιησούς συγχωρεί την αμαρτία, στην καρδιά μου αισθανόμουν ακόμα αμαρτωλή και κανείς δεν μπορούσε να με βοηθήσει. Πήγα σε διάφορες εκκλησίες και συναθροίσεις για να προσπαθήσω  να λάβω το Άγιο Πνεύμα, αλλά δεν τα κατάφερα ποτέ. Απογοητεύτηκα: η Αγία Γραφή ή αυτές οι εκκλησίες έπρεπε να είναι λάθος, ή ήμουν απλά καταδικασμένη - ο Θεός δεν μπορούσε να με σώσει. 

Την ίδια στιγμή, κάποιοι φίλοι, μου είπαν ότι είχαν επαφές με κάποιον George από μια Εκκλησία Πεντηκοστής, που δεν είχα ακούσει. Ρώτησαν αν θα ήθελα να συναντηθώ μαζί του, δίστασα στην αρχή, αλλά στη συνέχεια πήγα με δύο από τους φίλους μου στις συναθροίσεις  του. Καθώς δεν ενδιαφερόμουν πραγματικά, έκοψα την επαφή μαζί τους μετά από λίγο. Είχα πάει σε πολλές εκκλησίες και είχα κουραστεί από αυτές και δεν μπορούσα να δω κάποια διαφορά σε αυτή την εκκλησία. 

Ξαφνικά, ο Θεός ήρθε και πάλι στο μυαλό μου. Πριν ενδόσω στην αυτοκτονία ήθελα να δώσω μια ευκαιρία Θεό. Άνοιξα την Αγία Γραφή και προσευχήθηκα, τίποτα δεν έγινε, αλλά σκεφτόμουν συνεχώς την Εκκλησία της Πεντηκοστής, και ότι ίσως ήταν διαφορετική από τις άλλες. Ήθελα να προσπαθήσω για άλλη μια φορά, γιατί δεν ήθελα να σταθώ ενώπιον του Θεού, μετά την αυτοκτονία μου και να μάθαινα πως θα μπορούσα να πάρω τις απαντήσεις μου από εκεί, ακόμη και να λάβω το Άγιο Πνεύμα. Το ίδιο βράδυ συναντήθηκα με έναν φίλο μου με τον George. Εκείνη τη φορά έκανα ερωτήσεις και ήμουν αρκετά προσεκτική. Αν και, δεν είχα κατανοήσει τα εδάφια που ο George μας έδειχνε από την Αγία Γραφή, έβλεπα ότι έπαιρνε τη Βίβλο στα σοβαρά, δεν συμβιβαζόταν μαζί της και η ζωή του ήταν κατευθυνόμενη από το Λόγο του Θεού. Μπορούσα να διακρίνω ότι δεν ήταν υποκριτής και πραγματικά νοιαζόταν για τις ψυχές μας. Δεν το είχα ξαναδεί αυτό σε οποιονδήποτε άλλο πάστορα ή εκκλησία. Για να δω, αν η εκκλησία αυτή ήταν διαφορετική, πήγα σε περαιτέρω συναθροίσεις, όπου μου έδειξαν από την Αγία Γραφή ότι για να σωθώ,έπρεπε να λάβω το Άγιο Πνεύμα. Περάσαν από το μυαλό μου τόσοι πολλοί λόγοι για να μην δεχτώ αυτά που άκουγα. Τελικά όμως, αποφάσισα να το δοκιμάσω, εάν δεν λειτουργούσε για μένα, απλά δεν θα πήγαινα σε αυτή την εκκλησία. Προσευχήθηκα και μου επέθεσαν τα χέρια. Αν και δεν είχα λάβει το Άγιο Πνεύμα αμέσως, πίστευα ότι θα το λάμβανα. Τρεις ημέρες αργότερα, ενώ προσευχόμουν μόνη στο διαμέρισμά μου, Είχα μια πολύ ισχυρή αίσθηση ότι θα πρέπει να αφαιρέσω τα πίρσινγκ μου, και το έκανα. Δευτερόλεπτα αργότερα, έλαβα το Άγιο Πνεύμα και άρχισα να προσεύχομαι σε μια γλώσσα που δεν ήξερα. Αυτή ήταν η απόδειξη για μένα ότι η Αγία Γραφή είναι αληθινή. Αυτό είναι ένα από τα εδάφια που περιγράφουν αυτό το γεγονός που βίωσα: ΠΡΑΞΕΙΣ 19:6 «Και αφού ο Παύλος επέθηκεν επ' αυτών τας χείρας, ήλθε το Πνεύμα το Άγιον επ' αυτούς, και ελάλουν γλώσσας και προεφήτευον.» Εκείνη την εποχή ήμουν 20 χρονών και είχα απομακρυνθεί από το σπίτι. Πάντα πίστευα ότι τα προβλήματα μου θα εξαφανιζόντουσαν μόλις έφευγα μακριά από το σπίτι, αλλά κατάλαβα ότι δεν ήταν έτσι, επειδή μακριά από το σπίτι έκανα τα χειρότερα. Αυτό οφειλόταν κυρίως στο ότι, είχα αποφασίσει να παραιτηθώ τελείως από το θέμα του Θεού και να διασκεδάζω αντ 'αυτού, αλλά δεν βρήκα καμία ευχαρίστηση ή χαρά σε τίποτα. I was restless, and for several months had not slept properly, which caused me to feel half dead; I was at the end of myself. Ήμουν ανήσυχη, και για αρκετούς μήνες δεν κοιμόμουν σωστά, πράγμα που με έκανε να αισθάνομαι ημιθανή. Ήμουν εκτός εαυτού. Ένα βράδυ, πού δεν μπορούσα να κοιμηθώ καθόλου, αυτοκτονικές σκέψεις περνούσαν μέσα στο μυαλό μου. Ήμουν φοβισμένη και σε απόγνωση, επειδή δεν ήμουν σε θέση να διώξω αυτές τις σκέψεις.

Από τότε, η ζωή μου και ο χαρακτήρας μου έχουν αλλάξει και είμαι πλέον ένα νέο πρόσωπο: Β΄ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 5:17 «Όθεν εάν τις ήναι εν Χριστώ είναι νέον κτίσμα· τα αρχαία παρήλθον, ιδού, τα πάντα έγειναν νέα.» ​Από τη στιγμή που έφυγα μακριά από το σπίτι μέχρι την ημέρα που σώθηκα, δεν είχα καμία επαφή με την οικογένειά μου, αλλά τώρα έχουμε μια πολύ καλή σχέση, ακόμα και ή υπόλοιπη οικογένεια μεταξύ της. Προς έκπληξή μου, δεν έχουν πρόβλημα που είμαι Χριστιανή: Βλέπουν τη διαφορά μέσα μου, η οποία κατέστη δυνατή μόνο από το Άγιο Πνεύμα που εργάζεται μέσα μου, και την διδασκαλία και φροντίδα, που έχω λάβει και συνεχίζω να λαμβάνω σε αυτή την εκκλησία. Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που έπρεπε να μάθω, το οποίο επίσης βοήθησε στη βελτίωση της σχέσης μου με την οικογένειά μου και τους άλλους, είναι να συγχωρώ. Η Βίβλος μας λέει στο ΜΑΤΘΑΙΟΣ 6:14-15 «Διότι εάν συγχωρήσητε εις τους ανθρώπους τα πταίσματα αυτών, θέλει συγχωρήσει και εις εσάς ο Πατήρ σας ο ουράνιος· εάν όμως δεν συγχωρήσητε εις τους ανθρώπους τα πταίσματα αυτών, ουδέ ο Πατήρ σας θέλει συγχωρήσει τα πταίσματά σας.»

Επίσης κατανοώ καλύτερα τη σχέση που μπορώ να έχω με τον Θεό. Ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού, και η Αγία Γραφή λέει ότι αυτή είναι η σχέση που μπορώ να έχω με τον Θεό, όπως περιγράφεται στο ΡΩΜΑΙΟΥΣ 8:14-17: «Επειδή όσοι διοικούνται υπό του Πνεύματος του Θεού, ούτοι είναι υιοί του Θεού. Διότι δεν ελάβετε πνεύμα δουλείας, διά να φοβήσθε πάλιν, αλλ' ελάβετε πνεύμα υιοθεσίας, διά του οποίου κράζομεν· Αββά, ο Πατήρ. Αυτό το Πνεύμα συμμαρτυρεί με το πνεύμα ημών ότι είμεθα τέκνα Θεού. Εάν δε τέκνα και κληρονόμοι, κληρονόμοι μεν Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού, εάν συμπάσχωμεν, διά να γείνωμεν και συμμέτοχοι της δόξης αυτού.» Κοιτάζοντας πίσω, δεν μετανιώνω για τα πράγματα που έπρεπε να περάσω για να σωθώ, γιατί γνωρίζω τι έκανε ο Ιησούς για μένα. Η Βίβλος στην ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ 1: 13-14 το περιγράφει αυτό τέλεια: «όστις ηλευθέρωσεν ημάς εκ της εξουσίας του σκότους και μετέφερεν εις την βασιλείαν του αγαπητού αυτού Υιού· εις τον οποίον έχομεν την απολύτρωσιν διά του αίματος αυτού, την άφεσιν των αμαρτιών·»  Δεν αλλάξανε μέσα μου όλα αμέσως, στην αρχή δούλεψα σκληρά, αλλά άξιζε να αγωνιστώ γιατί σήμερα είμαι μια ευτυχισμένη Χριστιανή. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι τέλεια τώρα, έχω ακόμα τον αγώνα μου και πολλά πράγματα για να αλλάξω, αλλά όσο περισσότερο γνωρίζω τον Θεό (διαβάζοντας την Αγία Γραφή και μέσα από την προσευχή), γίνεται ευκολότερο να ακολουθήσω τον Θεό και να καταλάβω ποιος είναι: «Έλθετε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, και εγώ θέλω σας αναπαύσει. Άρατε τον ζυγόν μου εφ' υμάς και μάθετε απ' εμού, διότι πράος είμαι και ταπεινός την καρδίαν, και θέλετε ευρεί ανάπαυσιν εν ταις ψυχαίς υμών· διότι ο ζυγός μου είναι καλός και το φορτίον μου ελαφρόν» (ΜΑΤΘΑΙΟΣ 11:28-30).

Ευχαριστώ για την ανάγνωση μαρτυρία μου! 

Hatice

Post new comment