Απαλλαγμένη από τους δαίμονες και την εξάρτηση ναρκωτικών

Αλίσα - Coffs Harbour, Αυστραλία


Photo of Αλίσα

Αγαπητές αναγνώστριες, αγαπητοί αναγνώστες σας χαιρετώ όλους!

Με την παρακάτω μαρτυρία μου θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την πεποίθηση μου για την κυριαρχία του Θεού και τη Λύτρωση.

Αρχικά, μεγάλωσα σε μία φαινομενικά ευτυχισμένη οικογένεια στην επαρχία. Όταν έγινα 13 χρονών, μετακομίσαμε στην πόλη και από τότε η ζωή μου πήρε την κατηφόρα. Εδώ γνώρισα έναν κύκλο ανθρώπων που γίνανε φίλοι μου και μαζί τους δοκίμασα ότι ήταν δυνατό. Τον πρώτο καιρό κλέβαμε τις μπίρες του πατέρα μου και πίναμε στα πάρκα. Λίγο αργότερα, αρχίσαμε με τα Seance (που είναι πνευματιστικές συνεδρίες και μιλούσαμε με πνεύματα με τη βοήθεια ενός πίνακα Ouija). Στην αρχή πιστεύαμε πως κάποιος από την παρέα μας έκανε πλάκα, όμως πολύ γρήγορα διαπιστώσαμε ότι τα πράγματα δεν ήταν έτσι. Πράγματι, κάπου υπάρχει ένας άλλος πνευματικός κόσμος! Αυτήν την περίοδο αρχίσαμε επίσης να καπνίζουμε χασίσι και συναναστρεφόμασταν με νεαρούς πολύ μεγαλύτερους από μας.

Επειδή ένοιωθα να με ελκύει πολύ αυτός ο πνευματικός κόσμος, άρχισα να ασχολούμαι με το θέμα πιο λεπτομερώς. Έβλεπα για παράδειγμα έργα με ανθρώπους κατεχόμενους από δαίμονες. Επιπλέον, με ενδιέφερε να διεξάγω μόνη μου τις πνευματιστικές συνεδρίες και κατάλαβα ότι γι΄αυτό έπρεπε να καλέσω ένα πνεύμα.Παρόλου που συνειδητοποιούσα πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό, το έκανα. Από τότε άρχισα να εξελίσσομαι σε μια μπεκρού και μανιώδη καπνίστρια, η οποία έβρισκε περισσότερο χρόνο για μπεκροπαρέες και πάρτυ παρά για το σχολείο. Οι φίλοι μου κάπνιζαν μάλιστα και στο προαύλιο του σχολείου. Όπως ήταν αναμενόμενο οι βαθμοί μου από πολλοί καλοί μέχρι άριστοι μετατράπηκαν σε ανεπαρκείς, ενώ πολύ σύντομα έγινα ο εφιάλτης των δασκάλων μου. Στο σχολείο ήμουν το περιθωριακό στοιχείο, και με την πορεία που είχε πάρει η ζωή μου είχα ήδη πάψει να διαβάζω από την Τρίτη Γυμνασίου. Ούτε η αλλαγή του σχολείου επέφερε κάποιο αποτέλεσμα, αφού τελικά έμεινα κι εκεί στην ίδια τάξη. Η οικογενειακή μου ζωή ήταν ένα δράμα. Ενώ οι γονείς μου με υπεραγαπούσαν, εγώ αντίθετα προσπαθούσα μόνο να τους εκμεταλλευτώ. Με την αδελφή μου μαλώναμε κάθε μέρα, τόσο μεταξύ μας όσο και με τους γονείς μας με αποτέλεσμα να φύγουμε από το σπίτι, η αδελφή μου με τα 15 κι εγώ με τα 16 μου χρόνια.

Μετά απ΄όλα αυτά μετακόμισα στον φίλο μου. Στην αρχή δεν κατάλαβα ότι στο σπίτι αυτό ζούσαν διάφοροι ναρκομανείς. Μέσα σε διάστημα λίγων μηνών είχα ήδη δοκιμάσει τα περισσότερα διεγερτικά. Όταν είδα τον φίλο μου να κάνει ένεση, το έκανα κι εγώ με την πίστη ότι μπορώ να κάνω ότι θέλω. Μετά από αυτήν την εμπειρία έμεινα ξύπνια τρεις μέρες. Η ζωή έμοιαζε να είναι τέλεια, παρόλου που στην ουσία αν το δει κανείς νηφάλια ζούσαμε εξαθλιωμένα.

Με τα δεκαεπτά μου εγκατέλειψα την πόλη με σκοπό να γυρίσω την Αυστραλία. Τα επόμενα 3 χρόνια τα πέρασα συνεχίζοντας να παίρνω ναρκωτικά, να πίνω και να γλεντάω με άγνωστους άντρες. Η ζωή μου είχε φτάσει στο ναδίρ της. Εκείνη την περίοδο γνάρια μια κοπέλα και γίναμε φίλες, ταξιδεύοντας μαζί για πολύ καιρό. Μαζί παίρναμε ναρκωτικά και πηγαίναμε σε διάφορα πάρτυ. Κάποια στιγμή η φίλη μου μετά από τις διακοπές μού είπε πως βαπτίστηκε και τώρα πια είναι χριστιανή. Εγώ δεν την πήρα σοβαρά υπόψη μου και αμέσως μετά επέστρεψα στις βρόμικες μου συνήθειες.

Τον Φεβρουάριο του 2007 δούλευα στην Μελβούρνη και περνούσα τον καιρό μου βγαίνοντας έξω και παίρνοντας ναρκωτικά. Ένα πρωινό συναντήσαμε κάποια άτομα που μας έδωσαν δωρεάν ναρκωτικά. Κανονικά δεν είχα όρεξη, υπέκυψα όμως στον πειρασμό κι έτσι μείναμε όλη τη νύχτα ξύπνιοι. Το πρωί μ΄ έπιασε παράνοια. Είχα βιώσει κι άλλες φορές αυτή την κατάσταση, αλλά ποτέ με τέτοια ένταση. Έλεγα τότε στη φίλη μου πόσο πολύ φοβόμουν χωρίς να ξέρω όμως τι ακριβώς ήταν αυτό που φοβόμουν. Κάποια στιγμή πήγα στην τουαλέτα και όταν κοίταξα στον καθρέπτη, δε με αναγνώρισα. Σκέφτηκα ότι χρειαζόμουν βοήθεια χωρίς να γνωρίζω σε ποιον θα την βρω, αλλά και τι ακριβώς πήγαινε στραβά με τη ζωή μου.

Προσπάθησα να διαφύγω από αυτήν την κατάσταση, εγκαταλείποντας το σπίτι. Όταν άρχισα να συνηδειτοποιώ τι έγινε τον προηγούμενο καιρό, κατάλαβα ότι ήμουν δαιμονισμένη.

Μετά από λίγο καιρό τηλεφώνησα τη φίλη εκείνη που είχε γίνει τελευταία χριστιανή και της διηγήθηκα τα πράγματα, χωρίς να είμαι σίγουρη αν θα με έπαιρνε στα σοβαρά.

Εκείνη ζήτησε τηλεφωνικώς βοήθεια από έναν φίλο χριστιανό, ο οποίος την συμβούλεψε. Μετά, μου διάβασε αποσπάσματα από την Αγία Γραφή. ΜΑΤΘΑΙΟΣ 4:23-24 «Και περιήρχετο ο Ιησούς όλην την Γαλιλαίαν, διδάσκων εν ταις συναγωγαίς αυτών και κηρύττων το ευαγγέλιον της βασιλείας και θεραπεύων πάσαν νόσον και πάσαν ασθένειαν μεταξύ του λαού. Και διήλθεν η φήμη αυτού εις όλην την Συρίαν, και έφερον προς αυτόν πάντας τους κακώς έχοντας υπό διαφόρων νοσημάτων και βασάνων συνεχομένους και δαιμονιζομένους και σεληνιαζομένους και παραλυτικούς, και εθεράπευσεν αυτούς·.» 

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι για να υπάρχει ο διάβολος, άρα πρέπει να υπάρχει κάπου και ένας Θεός. Συμπέρανα τότε πως ο μόνος που μπορούσε να με σώσει από αυτό το κακό πνεύμα ήταν ο Ιησούς Χριστός. Χρειαζόμουν την βοήθεια Του.

Την επόμενη μέρα, μια Δευτέρα, αποφάσισα να πάω στο κέντρο της πόλης με σκοπό να βρω βοήθεια σε κάποια εκκλησία. Η φίλη μου επέμενε να με συνοδεύσει για να είναι σίγουρη ότι δε θα μου συμβεί τίποτα. Εγώ όμως δεν ήθελα να με δει σε αυτήν την κατάσταση και γι΄αυτό κίνησα μόνη μου με την πεποίθηση ότι θα μπορούσα να ελέγξω τα πράγματα. Προς απογοήτευση μου όμως δεν τα κατάφερα, και καθώς περνούσα το δρόμο βρέθηκα να χτυπιέμαι και να φωνάζω. Προσπαθούσα να κρύψω το πρόσωπό μου, αλλά ένοιωθα τους περαστικούς ν΄αντικρίζουν το θέαμα ενός νέου κοριτσιού που τρέχει απελπισμένα κλαίγοντας. Βρήκα μια εκκλησία που όμως ήταν κλειστή. Αυτό μ΄ έφερε περισσότερο σε απόγνωση. Μετά, βρήκα μία ακόμη εκκλησία που ήταν κλειστή, αυτή τη φορά όμως πήρα το θάρρος να πάω στο σπιτάκι δίπλα στην εκκλησία και να βρω τον ιερωμένο. Κάθε φορά που αντίκριζα τον σταυρό άρχιζα να ξεφωνίζω. Τελικά, κάθισα κοντά σε αυτόν τον άντρα, του διηγήθηκα την ιστορία μου και προσπάθησα να διαβάσω τη Βίβλο. Το πνεύμα όμως δεν κατέθετε εύκολα τα όπλα του και με δυσκόλευε να συγκεντρωθώ.

Βρισκόμενη σε απόγνωση φώναζα και ορυόμουν τόσο δυνατά που με άκουγαν μέχρι το δρόμο. Δύο δικηγόροι που περνούσαν τυχαία άκουσαν τις φωνές μου και προσπάθησαν να με βοηθήσουν. Όταν κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα κάλεσαν κάποιες νοσοκόμες κι αυτές με τη σειρά τους ένα ασθενοφόρο. Δεν ήθελα να πάω σε καμία περίπτωση σ΄ένα νοσοκομείο! Ακόμα και όταν ήρθε η αστυνομία εγώ αρνιόμουν να κουνηθώ από τη θέση μου. Γαντζώθηκα σ΄έναν φράχτη και δεν τον άφηνα με τίποτα. Τους είπα να τηλεφωνήσουν τη φίλη μου και αυτή ήρθε αμέσως μετά στο μέρος όπου βρισκόμουν. Μαζί μπήκαμε στο ασθενοφόρο που έφυγε με τις σειρήνες να ουρλιάζουν.Ήξερα τι είδους βοήθεια χρειαζόμουν και ότι εδώ δεν θα την έβρισκα.

Με μετέφεραν σε μια ψυχιατρική κλινική όπου ήμουν κλεισμένη σ΄ ένα κελί, ενώ οι νοσοκόμες και οι γιατροί με παρακολουθούσαν από το παράθυρο. Καθώς εγώ ούρλιαζα σε ένδειξη διαμαρτυρίας, έξι νοσοκόμες κατάφεραν να μου δώσουν ηρεμιστική ένεση. Εγώ τους ικέτευα να μη μου παράσχουν φάρμακα και κάποια στιγμή λιποθύμησα εξουθενωμένη. Στο νοσοκομείο νοσηλεύτηκα για τέσσερεις μέρες. Η φίλη μου με επισκεπτόταν καθημερινά με σκοπό να μάθει πώς τα πάω. Μου είπε πως για να πάρω εξιτήριο θα έπρεπε να φαίνομαι σαν να μη μου συνέβαινε τίποτα. Για κάποιο χρονικό διάστημα κατάφερα να ελέγξω το πνεύμα, και έτσι οι γιατροί διέγνωσαν πως έπασχα από ψύχωση προκαλούμενη από τα ναρκωτικά. Εγώ όμως ήξερα ότι ήμουν δαιμονισμένη.

Κάποια στιγμή βγήκα από το νοσοκομείο. Άρχισα τότε να εργάζομαι δύο ακόμη μήνες με την ελπίδα ότι το πνεύμα θα μ εγκατέλειπε.Τελικά πήγα σε μια εκκλησία με σκοπό να μ εξορκίσουν, αλλά το μόνο που έκαναν ήταν να μου ρίξουν λάδι στο κεφάλι και να κάνουν για μένα μια προσευχή. Ένοιωθα ότι ήμουν ακόμη δαιμονισμένη και ότι ο παππάς δεν είχε καταλάβει τι μου συνέβαινε.Ένα απόγευμα μαλώσαμε με τη φίλη μου με αποτέλεσμα να φύγει πιο νωρίς από τη δουλιά. Όταν μερικές ώρες μετά επέστρεφα στο σπίτι, ένοιωσα εκείνη την απαίσια αίσθηση στο λαιμό. Στο δρόμο προς το σπίτι τίναζα το κεφάλι μου πέρα-δώθε ουρλιάζοντας. Μόλις έφτασα, έπεσα στο γρασίδι φωνάζοντας από πόνους. Ήξερα ότι έπρεπε να ξεφορτωθώ αυτό το πνεύμα με κάθε τρόπο κι έτσι πήραμε με τη φίλη μου στα γρήγορα μερικά πράγματα και εγκαταλείψαμε την πόλη με προορισμό το Coffs Harbour, στο οποίο φτάσαμε μετά από λίγες μέρες.

Εκεί γνώρισα κάποιους χριστιανούς οι οποίοι είχαν βοηθήσει τη φίλη μου και μ αυτούς ξεκινήσαμε μία συζήτηση για το Λόγο του Θεού.Ήμουν πλέον σίγουρη ότι μόνο ο Ιησούς Χριστός μπορούσε να με βοηθήσει και αυτό ήταν που πραγματικά επιθυμούσα. Ήμουν έτοιμη να Του αφιερώσω τη ζωή μου, εαν Αυτός με γλύτωνε από το κακό πνεύμα.Καθώς αυτοί έκαναν κύρηγμα εγώ άρχισα να χτυπιέμαι δαιμονισμένα. Μετά από συνεχείς ερωτήσεις και αναγνώσεις γραπτών δεν άντεχα άλλο τον πόνο και το μόνο που αποζητούσα ήταν να βαπτιστώ και να λάβω το χρίσμα του Αγίου Πνεύματος, όπως είναι γραμμένο στην Αγία Γραφή στις  ΠΡΑΞΕΙΣ 2:38 : «…Μετανοήσατε, και ας βαπτισθή έκαστος υμών εις το όνομα του Ιησού Χριστού εις άφεσιν αμαρτιών, και θέλετε λάβει την δωρεάν του Αγίου Πνεύματος.»

Κινούσαμε για την παραλία, όπου βαπτίστηκα με ολική κατάδυση.Καθώς οι άλλοι προσεύχονταν για μένα, φανταζόμουν πως θα γέμιζα με φως, και πράγματι τη στιγμή που βρισκόμουν ακόμη στο νερό ένοιωσα να λαμβάνω το Άγιο Πνεύμα. Παρατήρησα ότι όχι μόνο δεν ήμουν πλέον δαιμονισμένη, αλλά αντίθετα ένοιωθα το είναι μου να γεμίζει από το θεϊκό Άγιο Πνεύμα και να απαλλάσσομαι από την υποδούλωση του δαίμονα και τους πόνους. Το μόνο που μου απέμεινε να κάνω ήταν να χαμογελάσω και να ευγνωμονήσω τον Θεό για το μεγάλο δώρο που μου έκανε: να λυτρωθώ!.

Ευγνωμονώ και δοξολογώ τον Θεό που κατάφερε να νικήσει τον Σατανά και να λύσει τα δεσμά του από πάνω μου.

Έκτοτε δεν παρουσίασα ξανά στερητικά σύνδρομα για ναρκωτικά και τώρα πλέον είμαι ένα νέο πλάσμα του Θεού. Γι αυτό όπως επισημαίνεται στο . «Όθεν εάν τις ήναι εν Χριστώ είναι νέον κτίσμα· τα αρχαία παρήλθον, ιδού, τα πάντα έγειναν νέα.» (Β΄ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 5:17).
 Από τότε που αποφάσισα να πάρω το δρόμο του Θεού, αυτός μου έδειξε τι σημαίνει να ζεις αγνά. Αυτός με συγχώρησε για όλες τις αμαρτίες μου, μια που γι΄αυτό το λόγο τελικά θυσιάστηκε. «αλλ' ο Θεός δεικνύει την εαυτού αγάπην εις ημάς, διότι ενώ ημείς ήμεθα έτι αμαρτωλοί, ο Χριστός απέθανεν υπέρ ημών.» (ΡΩΜΑΙΟΥΣ 5:8).

Έμαθα μέσα από την καρδιά μου να εμπιστεύομαι τον Θεό και τώρα πια γνωρίζω ότι μέσω της πίστης μου έχω λυτρωθεί.

Με την αγάπη του Χριστού,
Αλίσα 

Post new comment