ΑΝΕΣΤΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ

Aruna - St Albans, Αγγλία


Photo of Aruna

Λέγομαι Αρούνα Βάρυ, είμαι από την Ινδία και αυτή η μαρτυρία αφορά τη μητέρα μου.

Πριν καν γεννηθώ, ο πατέρας μου, ο οποίος είναι πάστορας, είχε αρχίσει να δημιουργεί μία νέα Πεντηκοστιανή Κοινότητα. Όταν ήμουν σε μικρή ηλικία η μητέρα μου αρρώστησε ξαφνικά πολύ βαριά, και λίγο μετά οι γιατροί διέγνωσαν τον θάνατό της. Μετά απ΄ αυτό το αναπάντεχο γεγονός όλο το βάρος της ευθύνης για τις τρεις αδελφές μου, τον αδελφό μου και εμένα έπεσε στον πατέρα μου. Αφιερωμένος όλη τη ζωή του στο να υπηρετεί τον Θεό, ο πατέρας μου συνειδητοποίησε ότι έπρεπε ν΄αναλάβει μόνος του πια τη φροντίδα για την οικογένειά του, και ότι αυτό δεν θα του επέτρεπε να συνεχίσει ν΄αφιερώνει τη ζωή του στην ιεροσύνη.

Τη μέρα που οι φίλοι και η οικογένειά του έκλαιγαν τη νεκρή, αυτός αποσύρθηκε σ΄ένα άλλο δωμάτιο για να προσευχηθεί. Οικέτευε τον Θεό να του επιστρέψει τη γυναίκα του για τουλάχιστον είκοσι χρόνια, ωσότου να μεγαλώσουν τα παιδιά του, ώστε αυτός σε αυτό το διάστημα να είναι σε θέση να υπηρετεί τον Θεό.

Επέστρεψε στον τόπο όπου κειτόταν η μητέρα μου και διέταξε στο όνομα του Θεού ν΄ αναστηθεί! Εκείνη τη στιγμή η μητέρα μου άρχισε ν΄αναπνέει, άνοιξε τα μάτια της και ανακάθησε.

Ο κόσμος τη ρώτησε: „Τι σου συνέβη όλες αυτές τις ώρες που ήσουν πεθαμένη;“ Εκείνη τους διηγήθηκε ότι ήρθαν και την πήραν δυο άτομα. Καθώς έφευγαν μια φωνή τους μίλησε: „Φέρτε την πίσω“. Αυτοί τον ρώτησαν: „Γιατί; Αφού μας είπες να τη φέρουμε πάνω“. Η φωνή τους αντιμίλησε: „Ο γιος μου με παρακάλεσε να του την επιστρέψω για είκοσι χρόνια, ώστε αυτός να είναι σε θέση να με υπηρετήσει“.

Είκοσι χρόνια πέρασαν, όταν μια μέρα η μητέρα μου αισθάνθηκε έναν πόνο στο υπογάστριο, ο οποίος τις επόμενες μέρες εντάθηκε δραματικά. Έκανε στο νοσοκομείο υπερηχητικές εξετάσεις και διαγνώστηκε νεφρική ανεπάρκεια. Ο γιατρός αργότερα μου εξήγησε ότι η μητέρα μου υποφέρει από υπολειτουργικότητα στα νεφρά. Παρόλη την ειδική δίαιτα δεν θ΄ απέφευγε τελικώς την κατάρρευση των νεφρών και όταν η κατάστασή της θα χειροτέρευε, θα έπρεπε για να μείνει στη ζωή να γίνεται αιμοκάθαρση. Η αιμοκάθαρση δεν θα αποτελούσε κάποιο θεραπευτικό φάρμακο, αλλά θα παρέτεινε τη ζωή της μερικά χρόνια. Τελικά θα ήταν αναγκαίο να γίνει μεταμόσχευση νεφρών για να κρατηθεί στη ζωή. Αυτήν η μεταμόσχευση δυστυχώς δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί.

Μετά από δύο χρόνια -έχοντας ήδη περάσει έναν χρόνο με αιμοκάθαρση- η μητέρα μου αρρώστησε ξαφνικά πολύ βαριά και την προσκομίσαμε στο νοσοκομείο. Από τις εξετάσεις προέκυψε ότι είχε προσχωρήσει ένα υγρό στα πνευμόνια και αυτό δυσχαίρανε την αναπνοή της. Τα πράγματα χειροτέρεψαν σε τέτοιο βαθμό, ώστε το υγρό να ρέει από τη μύτη της, να σταματάει η αναπνοή της και τελικώς να χάνει τις αισθήσεις της. Ο παλμός της καρδιάς έπεσε κάτω από δέκα χτύπους το λεπτό και διατηρούταν στη ζωή μόνο μέσω ενέσεων αδρεναλίνης. Οι γιατροί την κρατούσαν στη

ζωή με τεχνική αναπνοή, καθώς είχε αρχίσει να αιμορραγεί εσωτερικά. Οι γιατροί θεωρούσαν ότι από στιγμή σε στιγμή θα μπορούσε να πεθάνει.

Όλη η οικογένεια μου προσευχόταν για τη μητέρα μου. Ο πατέρας μου οικέτευε τον Θεό να γιατρέψει τη γυναίκα του, καθώς δεν άντεχε να βλέπει τα παιδιά του να κλαίνε. Ο Θεός του μίλησε και του θύμισε ότι Τον έχει ήδη παρακαλέσει παρατείνοντας τη ζωή της για είκοσι χρόνια, τα οποία μάλιστα έφτασαν τα είκοσιδύο. Ο πατέρας μου είπε στον Θεό: „Δώσε της μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή“. Κατόπιν ο πατέρας μου μας οδήγησε στη μητέρα μας και έβαλε τα χέρια του στο κεφάλι της και τη διέταξε στο όνομα του Θεού ν΄αναστηθεί. Αυτή άνοιξε τα μάτια και εμείς παρακαλέσαμε τον γιατρό να της αφαιρέσει τα σωληνάκια, καθώς ήταν πλέον σε θέση ν΄αναπνεύσει μόνη της! Αφού ο γιατρός την εξέτασε, διαπίστωσε πως όχι μόνο επανήλθε ο κανονικός παλμός της καρδιάς, αλλά και πως σταμάτησε η εσωτερική αιμορραγία, και έτσι, της αφαίρεσε το σωληνάκι τεχνητής ανανοής. Αμέσως μετά ανακάθησε και ζήτησε να φάει. Την επόμενη μέρα πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο.

Η μητέρα μου έζησε ακόμα έναν χρόνο μέχρι που μια μέρα εκμυστηρεύτηκε στις μικρότερες αδελφές μου ότι δεν θα έμενε πολύ καιρό ακόμα στη ζωή. Οι νοσοκόμες (πρόκειται για ειδικευμένο προσωπικό) μέτρησαν τον σφυγμό της και την πίεση του αίματος, αλλά δεν έβρισκαν τίποτα. Της είπαν ότι θα πρέπει να πάει στο νοσοκομείο και αυτή παρόλη την παντελή έλλειψη σφυγμού και πίεσης σηκώθηκε και πήγε στο αυτοκίνητο. Εκεί επαναλάμβανε συνέχεια πως ήρθε η ώρα της και ότι η προσκόμιση της στο νοσοκομείο είναι μάταιη. Στη διαδρομή προς το νοσοκομείο άφησε την τελευταία της πνοή και έκλεισε τα μάτια της.

Δόξα τω Θεό για το θαύμα που Έκανε στην οικογένειά μου...

Με την αγάπη του Ιησού Χριστού

Αρούνα

Post new comment